რეისი #851

გრილა ვაგონში… გარეთ კი ზაფხულის ხვატი გონებაარეულივით დაბოდიალობს და ყველა შემხვედრს ტვინის გახვრეტით ემუქრება.

-         მე დაგცხებით!!! – ყვირის ის.

მატარებელი, რომელიც, ბილეთების გამყიდველს თუ დავუჯერებთ, სწრაფი უნდა ყოფილიყო, ეტყობა, ჯერ ძალებს ზოგავს. თუმცა არც მე მეჩქარება განსაკუთრებით. თბილისში ცხელა. ხოდა რაც უფრო გვიან ჩავალ დღეს, მით უკეთესი.

გუშინ ემოციური დღე მქონდასავით.

ძალიან ძველმა მეგობარმა დამირეკა, მომიკითხა… და მერე ძალიან თბილი სიტყვები მომწერა.    მეც მომნატრებია.

დილით ძლივს ავწიე თავი/ტანი ლოგინიდან. გვიანობამდე ვისხედით მე და სიფო და ოთხმოცს გადაცილებული მოხუცებივით ვიხსენებდით „ახალგაზრდობის ამბებს“.

ნეტა რა ხდება ახლა სახლში, შუქი თუ ჩართეს. ინტერნეტი ხო არ გაითიშა. ცხელა ალბათ უსაშველოდ, 5 დღეა ფანჯრები არ გახსნილა, აბა რა იქნება?!

გუშინ ალუბლის წვენს ვსვამდი ბარში. ალუბლის წვენს!!! ცხოვრებაში პირელად მომინდა და არა გემოსთვის, უბრალოდ ასოციაციებისთვის. მომეწონა…  დილა, სიგრილე, ჩემი მუსიკა… და ალუბლის წითელი წვენი :p  ტუჩებივით წითელი… მნიამ… :uci:  „გოგონა ალუბლის ფერებში… გოგონა ყვავილს რომ ჰგავს…“

მატარებელმა სიჩქარეს მოუმატა, ისე მოძრაობს გეგონება ვაგზალზე შეყვარებული მატარებელი ელოდებოდეს   I don’t want to see them kissing… :no:

2 სკამიან ადგილას მარტო ვზივარ. ემ აი ლაქი?  მახსენდება, თბილისიდან რომ მოვდიოდი.  ზურა და ნინო გამოვიდნენ ჩემთან ვაგონში მოსანახულებლად :პ ისინი მეოცეში ისხდნენ, მე – მეთვრამეტეში. ზურამ შეხედა ჩემს გვერდით ცარიელ სკამს და დაუფიქრებლად თქვა: „რა კარგია გვერდით რო არავინ გიზის, თავისუფლად იქნებიო“. ნინო აღშფოთდა )))  (გვერდიგვერდ ისხდნენ მეოცეში).

ახლა თავზე ვიღაც მადგას, მარკეტინგულ გამოკითხვას ატარებს და დამბზუის. ხანდახან ლეპტოპისკენ აპარებს თვალს და ნერვები მეშლება. გავწევ თუ ასე გააგრძელა.

ლანჩხუთში გავიარეთ, 1 წუთით რამდენიმე ვაი-ფაი დაიჭირა ჩემმა ლეპტოპმა. მხოლოდ 1 წუთით.

მეორე ამ ტიპის მატარებელმა ჩაგვიარა. მგონი იქ საერთოდ 1 ვაგონია. ლოკომოტივიანად 2.

„აუ, გაიტანეთ ეს ბიჭი ვინმემ“ – წუხს ჩემს უკან მგზავრი, რომელიც თვალცრემლიანი უყურებს სამოციანი წლების რუსულ საბჭოთა მელოდრამას.“

სიგარეტი მინდა… brb. Afk 5 min.

არაო, მხოლოდ გაჩერებებზეო… სამტრედიას ველოდებით :mo:

გრრრ… ჰა თქვენ ერთი მინუსი კიდევ. კურილკა უნდა ჰქონდეს მატარებელს აუცილებლად.

თურმე უნდა ჩავიდე თან მოწევისას. ჰმ ჰმ… ჩემი ლეპტოპი ვის დავუტოვო მერე? აი რა მინუსი აქვს, გვერდით რო არავინ გიზის.

სიგარეტი მინდააააააააა!!! გააჩერეთ…

ახლა უკვე შინაგანად მცხელა ამის გამო. მერე რა, რომ ვაგონში გრილა…

ბზ ბზზზზ ბზზზზ… ის ტიპი ისევ აგძელებს ხალხის გამოკითხვას.  ზამთარში შემორჩენილი  ბუზივით (ერთი როა და დიდ ხმაზე რო ბზუის) მაღიზიანებს.   თვალწინ უზარმაზარი ბუზების საკლავი დამიდგა…

მელოდრამა მთავრდება მატარებლის ტელევიზორში, ხალხი ტირის. :მო:

უსიგარეტობა იწვევს დეპრესიას.

ბოლო ერთი ვორდის გვერდია ვწუწუნებ. წერა უნდა შევწყვიტო, სამტრედიამდე.

Omg! არსებობ!

რა კაია.. ამოვისუნთქე სამტრედიაში.

ჩემს წინ ვიღაც ახალგაზრდა გოგო ზის და ნაცნობივით მიღიმის. რომელი ხარ? ვერ გიცანი…

სულ 5 წუთით ვიყავი ჩასული მატარებლიდან და ისე ცხელა გარეთ, სანამ მეორედ სიგარეტი არ მომინდება, ფეხს არ ჩავდგამ! ვოტ.

ზაფხულის ხვატი ისევ დაბოდიალობს და ხალხს ყურში ჩაჰკივის:

-         მე დაგცხებით!

ვაგონების სასაფლაოს ჩავუარეთ… sad… ერთ დროს ეს ვაგონებიც ამ ლიანდაგზე იდგნენ და მხიარულად მიჩუქჩუქობდნენ ალბათ… ახლა კი დაჟანგებულნი და საფარშემოცლილნი დგანან საწყლად. „ყველაფერს ეშინია დროის, დროს ეშინია (მხოლოდ) პირამიდების“. ამ ჟანგიან ვაგონებს კიდევ არაფერი აქვთ საერთო პირამიდებთან.   We all gonna die… omg!

ვიღაც მენატრება…

თბილისში რო ჩავალ, დიეტაზე დავჯდები, გადაწყვეტილია. 10 კილო უნდა დავიკლო კაკ მინიმუმ. დასაწყისისთვის.

ვიღაცას ეტყობა ზღვიდან რაკუშკები მოაქვს… ჩანთიდან გამოღწეული გახრწნილი რაკუშკის სუნმა ჩაიქროლა…

ჩემს უკან გოგონა ზის და მთელი გზა სარკეში იყურება. „ყველაზე დიდი ეგოისტები ალბათ სარკის წინ მასტურბირებენ“ – უეცრად მომდის აზრად.

ეკრანებზე „ფლეილისტი“ გამოჩნდა. სათაურით: „ლიდერი სავეტსკავა კინოპრაკატა“.  დაგვიფარე ყოვლადძლიერო…

ვიღაცამ (სამოთხეში მოხვდება ის!) დისკი გამოცვალა დივიდი პლეერში.  ძველი ქართული კინოები…  არა, „ხარება და გოგია“ არ ჩაურთავთ. თეთრი ბაირაღების ჯერია ეტყობა დღეს… ისევ აქვითინდა მატარებელი…

ჩამძინებია ლეპტოპით ხელში, გორში ჩავსულვართ უკვე, გაჩერდა თუ არა გამეღვიძა, საოცრად სწრაფად ავუღე ალღო, რა ხდებოდა ირგვლივ, სიგარეტს დავსტაცე ხელი და ვაგონიდან ჩავხტი. ის გოგო ისევ მიღიმის, ისიც სიგარეტს ეწევა, მაინც ვერ ვცნობ.

ამოვბრუნდი, მატარებელი დაიძრა. ფეისბუქზე შევდივარ და ჰოი საოცრებავ, გვერდით რიგში მჯდომი 60-70 წლის ბებო რუსულად მეკითხება:

- простите, вы на феисбуке да? а тут ваи-фаи есть?
- не, я через мобильни телефон.
- аа, а скорость нормальни?
- не очень, но лучше чем нечего.
- да у билаина тоже даиал-ап.

გაოგნებული ვაგრძელებ წერას. ოთოს ვეჩეტავები ყოფიერების სიმარტივეზე და დაინტერესებულ ფრენდებს ვუხსნი ფეისბუქზე, რამდენად კარგი სიტუაციაა დღის მატარებელში.

ლეპტოპი ჯდება… უკვე დროც არის.

ცოტა კიდევ მეძინა… მცხეთაში ვართ. დიდუბეში ჩამსვლელები გაემზადეთო, გვაფრთხილებს გამცილებელი. მე ვაგზალზე ჩავდივარ. არ ვჩქარობ.

ალბათ ბოლო პოსტი მატარებლიდან დღეისთვის. ცოტა ხანში ბაქანზე ჩავდგამ ფეხს და გათანგული ზაფხულის ხვატი ყელში წამიჭერს ოფლიან ხელებს… მერე სახეში შემომასუნთქვას უსაშველოდ ცხელ ჰაერს და ბოლო ხმაზე დამიღრიალებს:

-         მე დაგცხები!

Tags: batumi, bon voyage, cold, hot, Kobuleti, tbilisi, train, ბათუმი, თბილისი, მატარებელი, მახინჯაური. სიგრილე, მგზავრობა, სიცხე, ქობულეთი

ქმრების კლუბი

მოკლედ, გუშინწინ მომივიდა იდეა, გამეკეთებინა უცხოენოვანი ბლოგი .com-დომენზე. ხოდა ბევრი ვიფიქრე, რა თემაზე შეიძლებოდა საინტერესო ყოფილიყო წერა. და მოვიფიქრე…

ასე დაიბადა – http://hubbyclub.com (ვინც არ იცის hubby არის კნინობითი ფორმა “husband”-ის). ბლოგზე სავარაუდოდ დავწერ ქმრის ამპლუაში ჩემი “დიდი გამოცდილების” შესახებ. ნუ დიდია თუ პატარა არ ვიცი, მარა რო მუშაობს ის მეთოდები, რასაც ვიყენებ მარუსასთან ურთიერთობაში, ეგ ცხადია (მარის კითხეთ).

ცოლ-ქმარს შორის დიპლომატია არ უნდა იყოსო, ზოგი ამბობს, პირდაპირ უნდა აჯახო ყველა სათქმელი (და არა მარტო სათქმელიო) და არ უნდა ითამაშო სხვანაირი ტიპიო…

Read the rest of this entry »

Tags: ბიჭი, გოგო, კაცი, მუსიკა, ოჯახი, სასხლი, საჩუქარი, სექსი, სიყვარული, ქალი, ქმარი, ცოლი