GuestPost ზურას ბლოგზე

Where are you mother fucking inspiration???

ის კი არ ჩანდა, რაც უნდა გასაკვირი იყოს. არც უცნაური ხმები ჩემს ზურგს უკნიდან, არც ყურში ჩაჩურჩულებები, არც თავისით აკრეფილი ასოები გახსნილი ვორდის დოკუმენტში… მოკლედ არანაირი წინანდელი მისტიკა. მხოლოდ მე და ჩემს მონიტორზე ურცხვად წამოშხლართული თეთრი ფურცელი, რომელსაც ბოლო ნახევარი საათია თვალს არ ვაშორებ შთაგონების მოლოდინში (ლიოლ). (ძველი ხუმრობა მახსენდება: „ვარჩენ ბუასილს დაჟინებული მზერით“.)

გააგრძელეთ კითხვა აქ აღასპერის ბლოგი

Tags: Agasper, ahasper, guest post, inspiration, zur.ge

დღე მეორე – Invisible Bitch

წვიმს თბილისში…

ჩემს პატარა აივანზე ვდგავარ და დილის გრილ ჰაერს და „ქემელის“ კვამლს თანაბარი რაოდენობით ვუშვებ ფილტვებში. უკვე მესამე ღერს ვეწევი გადაბმულად. არ მინდა სახლში შესვლა. მომწონს ნისლი. ირგვლივ არაფერი ჩანს და ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ამ კორპუსით იწყება სამყარო და მთავრდება აქვე.

მსუბუქ რძეში იკარგებიან ჩემი სახურავიდან გაჭიმული ჯელინკის კაბელები.

- ასეთი დილისთვის ღირდა არ დაძინება. – ხმამაღლა ვფიქრობ.
- და რა არის ამ დილაში „ასეთი“? – სისინებს ვიღაც ზურგს უკნიდან.

ნორმალური ადამიანისთვის, როცა სახლში არავინ ეგულება, ეს ხმა სულ ცოტა შემაკრთობელი იქნებოდა. მაგრამ მე უკვე შევეჩვიე ჩემს ყურთან „ამ რაღაცის“ უხმო ჩურჩულს. პირველად როცა ჩამესმა, მართლაც ლამის ლოგინიდან გადმოვვარდი შიშისგან. მერე და მერე ყუარდღებასაც აღარ ვაქცევდი თუ „მოსაუბრე“ არ მჭირდებოდა. ასე დამდევს უკვე ერთ თვეზე მეტია.

- დილით მაინც დამანებე თავი რა. – შევუღრინე. – შენა და… არ გეძინება?
- მე არასდროს მეძინება. – ამაყად ქირქილებს.
- რა გიხარია მერე, ინსომნია ჰქვია მაგას.
- ინსომნია თქვენთვის, ადამიანებისთვის ჰქვია. ჩემთვის ეს ბუნებრივია.
- მდა… ყავის გაკეთება მაინც შეგეძლოს. მთელი დღეები ლაპარაკის მეტი არაფერი ხეირია შენგან. ასე ხო ნებისმიერ ქალს შეუძლია.
- ყველა ქალი ჩემნაირად ვერ ლაპარაკობს. – ისევ ქირქილებს.
- ხო, ისინი ხანდახან იღლებიან კიდეც.
- Sexist Asshole.
- Soulless Invisible Bitch! – „მოვესიყვარულეთ ერთმანეთს“

ოთახიდან მუსიკა გამოდის -  ჰარის ალექსიუს „მეგალოსა“ („გავიზარდე“). მიუხედავად იმისა, რომ ტექსტი არ მესმის, ზუსტად ვხვდები რაზეც მღერის.

თვალებს ვხუჭავ, პირს ვაღებ და ვცდილობ, ნიავი „ვჭამო“.

- რა სასაცილო ხარ. – აკისკისდა.
- სასაცილო თავი გაბია, მშია. მე შენ გეტყვი, გაიქცევი და კვერცხს შემიწვავ… – გამეცინა.

რა მაცინებს? ალბათ ის, რომ მას ქალის ხმა აქვს. მე კი მომწონს, კი არ მომწონს, მიყვარს, როცა ისინი გულიანად იცინიან. მერე რა, თუ ვერ ვხედავ და ვერ ვეხები.

- ისე, ერთი თვეა უკვე „ჩემთან ერთად ცხოვრობ“. არ გინდა სახელი მაინც მითხრა? – ახლა მე დავარღვიე ძლივს ჩამოვარდნილი სიჩუმე.
- არ ვიცი, მგონი არ ღირს. – უხილავ მხრებს იჩეჩავს.
- კონსპირაცია და რამე?
- არა, არც შენთვის იქნება სასიამოვნო ჩემი სახელის ცოდნა.
- გავრისკავ…
- კარგი…  - ცოტა ხანს გაჩუმდა. მერე კი ჩუმად, თითქოს თავისთვის და დანანებით წაილაპარაკა – მე მარტოობა მქვია.
- სასიამოვნოა, რაც არ უნდა გასაკვირად ჟღერდეს. ჩემი სახელი უკვე იცი. ხელს ჩამოგართმევდი, რომ შეგეძლოს.
- არ გეშინია?
- ნოპ. პირიქით, მე მიყვარს ჩემი მარტოობა. სხეული რომ გქონდეს, ალბათ შემოგთავაზებდი კიდეც, სექსით დავკავდეთ-თქო.
- ხო, საინტერესო იქნებოდა მეორე დილას გაზეთების სათაურები: „მან მარტოობა გაჟიმა“.
- ზვუჩით სავსემ ნეპლოხა. – თვალებს ვიწვრილებ და უსასრულობას გავყურებ.
- არც იოცნებო. – ისევ კისკისებს, მერე კი სერიოზული ტონით განაგრძობს – მე შემიძლია შენი საუკეთესო მეგობარი ვიყო. Till the end…
- დარწმუნებული ხარ, რომ არ მოგბეზრდება ჩემთან ყოფნა? ხანდახან აუტანელი ვარ, მარტოობისთვისაც კი.

გაჩუმდა.

ვაცლი, სანამ პასუხს გამცემს.

-         მე არა… მაგრამ შენ დიდხანს ვეღარ გაძლებ. მეშინია, რომ ერთი დღეც ადგები და ისევ ესპანეთში წახვალ. დაივლი ცარიელ რიო ჰერმოსოს ქუჩებს, ნახავ იმ გუბურასაც, ისევ იგრძნობ სიოს მონაბერ ალუბლის სუნს. მაგრამ იმ გოგოს ვერასდროს იპოვი.
- ისევ შენთან დავბრუნდები.
-არა, ჩემს ხმას ვეღარ გაიგებ. მე სევდა შემცვლის. ის კი სულაც არაა ჩემსავით „მილაშკა“.
- „სწერვოჩკებთან“ ურთიერთობის გამოცდილება გაცილებით მეტი მაქვს –  სმაილიკივით რამდენჯერმე სწრაფად ვაქნევ თავს ( :yes: )
- კარგი რა… როგორ შეიძლება სულ ხუმრობდე, არ მოგბეზრდა ეს სარკაზმი? – გაბრაზდა – ან თუნდაც ეს უშედეგო ოცნება „ალუბლის გოგონაზე“, მორჩა დაივიწყე, რაც იყო რიო ჰერმოსოში, ეცადე დღევანდელი დღით იცხოვრო, წადი ჩემგან, გაერთე, რამე გააკეთე…  აღარ არის დრო მიწაზე დაეშვა?
- მართალი ხარ. დროა. – ირონიულად და დანანებით ვიღიმები. საშინლად მწარედ ვგრძნობ ამ რეალობას, რომელიც ისე მომახალეს, როგორც სიკვდილმისჯილს ახლიან ტყვიას. ბევრს… უმოწყალოდ… დაუზოგავად.

ის ტირის…

- მე დავეშვები მიწაზე, გპირდები – ვიღიმები. სიგარეტს ვუკიდებ, ავდივარ აივნის შუაგულში მდგარ ხის სკამზე და მეცხრე სართულიდან ხელებგაშლილი ვეშვები რძისფერ, უნაზეს ნისლის ტალღებში.

„Farewell, My lovely Soulless Invisible Bitch!“ – აუცილებლად ამოვძახებ “ფსკერზე დაშვებამდე“.

ის კი ალბათ თვალცრემლიანი გახედავს ბურუსში გახვეულ, მასავით უხილავ ქალაქს, უხილავი ჯიბიდან უხილავ ბლოკნოტს ამოიღებს და შიგნით უხილავი კალმით ერთ უხილავ „+“-ს ჩაწერს.

Tags: bitch, haris alexiou, invisible, megalosa, The Second day., დღე მეორე, თვითმკვლელობა, მარტოობა, მუსიკა, ხმა

გაიღვიძე, გიო…

-         გაიღვიძე, გიო…

თითქოს ყურში ჩამჩურჩულეს ამ დილით. მეღვიძება… თვალებს ვიფშვნეტ და ირგვლივ ვიხედები.

-         გიო? – ვეკითხები სიცარიელეს და რამდენიმე წამში ვაცნობიერებ, რომ სახლში მარტო ვცხოვრობ. და თან გიო არ მქვია…

უცნაურად გამაჟრჟოლა… არადა, რა რეალური იყო ეს ხმა… თითქოს დედა აღვიძებდა სკოლაში წასასვლელ შვილს. თბილად… დილის სიზმარი რომ არ დაეფრთხო…

ვდგები… სამზარეულოში გავდივარ, სიგარეტს ვუკიდებ, ჩაიდანს ვდგამ გაზზე და ვცდილობ, ის უსიამოვნო შეგრძნება ამოვიგდო თავიდან…

აბაზანაში შესულს ისეთი განცდა მაქვს, თითქოს ზურგიდან მიყურებენ. სარკეში ჩახედვის მეშინია, „წყევლიდან“ გადმოსული თეთრსახიანი გოგონა რომ არ დავინახო შემთხვევით. კბილების ხეხვისას თვალი გამექცა… მაგრამ იქ მხოლოდ ჩემი სახე ჩანს… დაკრეჭილი, ნახევრად მძინარე და ცოტა არეული…

სიგარეტი გამთავებია… მაღაზიაში ჩავდივარ. ეტყობა ძალიან ადრეა, კაციშვილი არ ჭაჭანებს ქუჩაში. მომწონს რაღაცით ეს სიცარიელე… სუპერმარკეტის შუშის კარი ჭრიალით იღება და გამყიდველ გოგონას აღვიძებს. სახის გამომეტყველებით ვხვდები, მთლად კმაყოფილი არ უნდა იყოს ჩემი ვიზიტით. ალბათ ფიქრობს, ამ დილაუთებია რა ჯანდაბა და დოზანა უნდა, რომ ჩამობოდიალებულა საყიდლებზეო. დიდხანს რომ არ იფიქროს, მაშინვე ვითხოვ 2 კოლოფ „ქემელს“ და თან ალუბლის წვენს ვიღებ მაცივრიდან. სამჯერ გამოიყენა გამომთვლელი. საქმეს ვუადვილებ და ზუსტად ვაძლევ გადასახდელ თანხას. მადლიერი თვალებით მიღიმის. მეც ვუღიმი, მადლობას ვეუბნები და გამოვდივარ.

ლიფტში სიბნელეა, სარკეში ვიხედები… უკვე თამამად. აქაც მხოლოდ მე ვარ.

სახლში შესულს ისევ მახსენდება ერთი საათის წინანდელი „გაიღვიძე, გიო…“ ოთახებში დავბორიალობ. საკუთარი თავი უნდა დავარწმუნო, რომ აქ ჩემს მეტი არავინაა. ადვილად გამომდის.

ცოტა ხანს კომპიუტერთან ვჯდები, ალუბლის წვენს ვსვამ და ჩემს ბლოგზე ვიხედები. სიმშვიდეა… ფეისბუქზე რამდენიმე შეტყობინება მხვდება. სწრაფად ვავლებ თვალს, ვინ სად დამთაგა ან მიპასუხა. მუსიკას ვრთავ ხმამაღლა… არ მინდა, სხვა რამე მესმოდეს.

ტელეფონი რეკავს, ახალი ზარი მაქვს და ვაიგნორებ. ბოლოს ვხვდები, რომ ჩემია. მაღვიძებენ, საქმეებზე ვარ გასასვლელი… მადლობა, მე უკვე მღვიძავს…

ათი წუთი მჭირდება ჩასაცმელად. ერთი ამდენი იმის შესამოწმებლად, რამე ხომ არ მრჩება. სახლიდან გავდივარ და მობილურში ვინიშნავ, რომ კარები ჩავკეტე (სულ მავიწყდება). ლიფტში ისევ ბნელა, სარკეში ისევ მარტო ვარ.

„დილით ეტყობა სიზმარს ვნახულობდი“ – გავიფიქრე.

40 წუთში დანიშნულების ადგილზე ვარ, 5 წუთში ვიღებ ჩემთვის საჭირო ინფორმაციას. საოცრად ბედნიერი ვარ ამ 45 წუთის შემდეგ. ყველაფერი იდეალურადაა. მავიწყდება კიდეც დილის უსიამოვნო ეპიზოდი. რამდენიმე მესიჯს ვაგზავნი, ორგან ვრეკავ. სიცხისგან გასავათებულ ხალხს ჩემი ღიმილი აშკარად არ მოსწონს. მარშუტკაში ქალი მიბღვერს. „რატო, დეიდა, რატო?“ დანანებით ვფიქრობ გულში და ცოტა მაკლია, ამ კითხვაზე სიცილი რომ არ ამივარდეს.

სახლში ვბრუნდები, საღამოსთვის უნდა მოვემზადო. ალბათ დასალევად გავალ მეგობრებთან. საძინებელში შევდივარ და ვგრძნობ, როგორ მექაჩება აულაგებელი ლოგინი თავისკენ. დილით ვერ გამოვიძინე, სწრაფად ვიხდი და მოწყვეტით ვეცემი…

სასიამოვნოდ მგრილა ორპირში…

ალბათ, ასე 3-4 საათი მეძინა…  მერე კი საშინელმა კივილმა გამაღვიძა…

-         გაიღვიძე, გიო. – კიოდა ელდისა და შიშისგან აცახცახებული დედა მეზობელ კორპუსში და ვენებგადახსნილი შვილისგან უშედეგოდ ელოდა პასუხს.

Tags: გამოღვიძება, გიო, დილა, მაღაზია, სიგარეტი

რეისი #851

გრილა ვაგონში… გარეთ კი ზაფხულის ხვატი გონებაარეულივით დაბოდიალობს და ყველა შემხვედრს ტვინის გახვრეტით ემუქრება.

-         მე დაგცხებით!!! – ყვირის ის.

მატარებელი, რომელიც, ბილეთების გამყიდველს თუ დავუჯერებთ, სწრაფი უნდა ყოფილიყო, ეტყობა, ჯერ ძალებს ზოგავს. თუმცა არც მე მეჩქარება განსაკუთრებით. თბილისში ცხელა. ხოდა რაც უფრო გვიან ჩავალ დღეს, მით უკეთესი.

გუშინ ემოციური დღე მქონდასავით.

ძალიან ძველმა მეგობარმა დამირეკა, მომიკითხა… და მერე ძალიან თბილი სიტყვები მომწერა.    მეც მომნატრებია.

დილით ძლივს ავწიე თავი/ტანი ლოგინიდან. გვიანობამდე ვისხედით მე და სიფო და ოთხმოცს გადაცილებული მოხუცებივით ვიხსენებდით „ახალგაზრდობის ამბებს“.

ნეტა რა ხდება ახლა სახლში, შუქი თუ ჩართეს. ინტერნეტი ხო არ გაითიშა. ცხელა ალბათ უსაშველოდ, 5 დღეა ფანჯრები არ გახსნილა, აბა რა იქნება?!

გუშინ ალუბლის წვენს ვსვამდი ბარში. ალუბლის წვენს!!! ცხოვრებაში პირელად მომინდა და არა გემოსთვის, უბრალოდ ასოციაციებისთვის. მომეწონა…  დილა, სიგრილე, ჩემი მუსიკა… და ალუბლის წითელი წვენი :p  ტუჩებივით წითელი… მნიამ… :uci:  „გოგონა ალუბლის ფერებში… გოგონა ყვავილს რომ ჰგავს…“

მატარებელმა სიჩქარეს მოუმატა, ისე მოძრაობს გეგონება ვაგზალზე შეყვარებული მატარებელი ელოდებოდეს   I don’t want to see them kissing… :no:

2 სკამიან ადგილას მარტო ვზივარ. ემ აი ლაქი?  მახსენდება, თბილისიდან რომ მოვდიოდი.  ზურა და ნინო გამოვიდნენ ჩემთან ვაგონში მოსანახულებლად :პ ისინი მეოცეში ისხდნენ, მე – მეთვრამეტეში. ზურამ შეხედა ჩემს გვერდით ცარიელ სკამს და დაუფიქრებლად თქვა: „რა კარგია გვერდით რო არავინ გიზის, თავისუფლად იქნებიო“. ნინო აღშფოთდა )))  (გვერდიგვერდ ისხდნენ მეოცეში).

ახლა თავზე ვიღაც მადგას, მარკეტინგულ გამოკითხვას ატარებს და დამბზუის. ხანდახან ლეპტოპისკენ აპარებს თვალს და ნერვები მეშლება. გავწევ თუ ასე გააგრძელა.

ლანჩხუთში გავიარეთ, 1 წუთით რამდენიმე ვაი-ფაი დაიჭირა ჩემმა ლეპტოპმა. მხოლოდ 1 წუთით.

მეორე ამ ტიპის მატარებელმა ჩაგვიარა. მგონი იქ საერთოდ 1 ვაგონია. ლოკომოტივიანად 2.

„აუ, გაიტანეთ ეს ბიჭი ვინმემ“ – წუხს ჩემს უკან მგზავრი, რომელიც თვალცრემლიანი უყურებს სამოციანი წლების რუსულ საბჭოთა მელოდრამას.“

სიგარეტი მინდა… brb. Afk 5 min.

არაო, მხოლოდ გაჩერებებზეო… სამტრედიას ველოდებით :mo:

გრრრ… ჰა თქვენ ერთი მინუსი კიდევ. კურილკა უნდა ჰქონდეს მატარებელს აუცილებლად.

თურმე უნდა ჩავიდე თან მოწევისას. ჰმ ჰმ… ჩემი ლეპტოპი ვის დავუტოვო მერე? აი რა მინუსი აქვს, გვერდით რო არავინ გიზის.

სიგარეტი მინდააააააააა!!! გააჩერეთ…

ახლა უკვე შინაგანად მცხელა ამის გამო. მერე რა, რომ ვაგონში გრილა…

ბზ ბზზზზ ბზზზზ… ის ტიპი ისევ აგძელებს ხალხის გამოკითხვას.  ზამთარში შემორჩენილი  ბუზივით (ერთი როა და დიდ ხმაზე რო ბზუის) მაღიზიანებს.   თვალწინ უზარმაზარი ბუზების საკლავი დამიდგა…

მელოდრამა მთავრდება მატარებლის ტელევიზორში, ხალხი ტირის. :მო:

უსიგარეტობა იწვევს დეპრესიას.

ბოლო ერთი ვორდის გვერდია ვწუწუნებ. წერა უნდა შევწყვიტო, სამტრედიამდე.

Omg! არსებობ!

რა კაია.. ამოვისუნთქე სამტრედიაში.

ჩემს წინ ვიღაც ახალგაზრდა გოგო ზის და ნაცნობივით მიღიმის. რომელი ხარ? ვერ გიცანი…

სულ 5 წუთით ვიყავი ჩასული მატარებლიდან და ისე ცხელა გარეთ, სანამ მეორედ სიგარეტი არ მომინდება, ფეხს არ ჩავდგამ! ვოტ.

ზაფხულის ხვატი ისევ დაბოდიალობს და ხალხს ყურში ჩაჰკივის:

-         მე დაგცხებით!

ვაგონების სასაფლაოს ჩავუარეთ… sad… ერთ დროს ეს ვაგონებიც ამ ლიანდაგზე იდგნენ და მხიარულად მიჩუქჩუქობდნენ ალბათ… ახლა კი დაჟანგებულნი და საფარშემოცლილნი დგანან საწყლად. „ყველაფერს ეშინია დროის, დროს ეშინია (მხოლოდ) პირამიდების“. ამ ჟანგიან ვაგონებს კიდევ არაფერი აქვთ საერთო პირამიდებთან.   We all gonna die… omg!

ვიღაც მენატრება…

თბილისში რო ჩავალ, დიეტაზე დავჯდები, გადაწყვეტილია. 10 კილო უნდა დავიკლო კაკ მინიმუმ. დასაწყისისთვის.

ვიღაცას ეტყობა ზღვიდან რაკუშკები მოაქვს… ჩანთიდან გამოღწეული გახრწნილი რაკუშკის სუნმა ჩაიქროლა…

ჩემს უკან გოგონა ზის და მთელი გზა სარკეში იყურება. „ყველაზე დიდი ეგოისტები ალბათ სარკის წინ მასტურბირებენ“ – უეცრად მომდის აზრად.

ეკრანებზე „ფლეილისტი“ გამოჩნდა. სათაურით: „ლიდერი სავეტსკავა კინოპრაკატა“.  დაგვიფარე ყოვლადძლიერო…

ვიღაცამ (სამოთხეში მოხვდება ის!) დისკი გამოცვალა დივიდი პლეერში.  ძველი ქართული კინოები…  არა, „ხარება და გოგია“ არ ჩაურთავთ. თეთრი ბაირაღების ჯერია ეტყობა დღეს… ისევ აქვითინდა მატარებელი…

ჩამძინებია ლეპტოპით ხელში, გორში ჩავსულვართ უკვე, გაჩერდა თუ არა გამეღვიძა, საოცრად სწრაფად ავუღე ალღო, რა ხდებოდა ირგვლივ, სიგარეტს დავსტაცე ხელი და ვაგონიდან ჩავხტი. ის გოგო ისევ მიღიმის, ისიც სიგარეტს ეწევა, მაინც ვერ ვცნობ.

ამოვბრუნდი, მატარებელი დაიძრა. ფეისბუქზე შევდივარ და ჰოი საოცრებავ, გვერდით რიგში მჯდომი 60-70 წლის ბებო რუსულად მეკითხება:

- простите, вы на феисбуке да? а тут ваи-фаи есть?
- не, я через мобильни телефон.
- аа, а скорость нормальни?
- не очень, но лучше чем нечего.
- да у билаина тоже даиал-ап.

გაოგნებული ვაგრძელებ წერას. ოთოს ვეჩეტავები ყოფიერების სიმარტივეზე და დაინტერესებულ ფრენდებს ვუხსნი ფეისბუქზე, რამდენად კარგი სიტუაციაა დღის მატარებელში.

ლეპტოპი ჯდება… უკვე დროც არის.

ცოტა კიდევ მეძინა… მცხეთაში ვართ. დიდუბეში ჩამსვლელები გაემზადეთო, გვაფრთხილებს გამცილებელი. მე ვაგზალზე ჩავდივარ. არ ვჩქარობ.

ალბათ ბოლო პოსტი მატარებლიდან დღეისთვის. ცოტა ხანში ბაქანზე ჩავდგამ ფეხს და გათანგული ზაფხულის ხვატი ყელში წამიჭერს ოფლიან ხელებს… მერე სახეში შემომასუნთქვას უსაშველოდ ცხელ ჰაერს და ბოლო ხმაზე დამიღრიალებს:

-         მე დაგცხები!

Tags: batumi, bon voyage, cold, hot, Kobuleti, tbilisi, train, ბათუმი, თბილისი, მატარებელი, მახინჯაური. სიგრილე, მგზავრობა, სიცხე, ქობულეთი