Archive for the ‘შავი’ Category
ფსიქო
მთელი ცხოვრება ვიღაცის ფსიქოლოგი ვარ. ნებით თუ უნებლიედ. მას შემდეგ რაც პირველი საიდუმლო გამიმხილეს… მაშინ ვიგრძენი ის, რაც ალბათ ნარკოტიკად მექცა. სურვილი იმისა, რომ მოაშორო ადამიანს სულის ნაოჭებში ჩამჯდარი ჭუჭყი. და მე გავხდი ამ სურვილზე დამოკიდებული. შევჯექი… დავდიოდი ჩემს ირგვლივ შემოკრებილ ხალხის რიგებში და უბრალო მოსმენის ნიჭით აღჭურვილი ვწმენდი მათ გულებს, თბილი თითებით – მათ თვალებზე ჩამომდინარ ცრემლს. არასდროს ვიძლეოდი რჩევებს, არასდროს ვლაპარაკობდი მორალზე… ვთამაშობდი იქ, სადაც ჩემად ყოფნა არ ჭრიდა… ვიყავი მეფეც და მათხოვარიც, მორწუმენც და ათეისტიც… იმის მიხედვით, ვინ ჭირდებოდა ჩემს მოსაუბრეს…
და ერთხელაც მომინდა, მე თვითონ ვყოფილიყავი “მოსმენილი”. უბრალოდ ავდექი და… მივედი საკუთარ თავთან. ის მშვიდად იჯდა რბილ სავარძელში, კაკლის ხისგან შეკრული ძველებური მაგიდის მიღმა. თითქოს მელოდა. რომ დამინახა, თავი ასწია, გაიღიმა. ოდნავ წამოიწია, ხელით მანიშნა დავმჯდარიყავი. საშინლად არაკომფორტული ხის სკამი იყო, ერთი ფეხი ერყოდა და მუდვივი კონცენტრაციის პირობებში გიწევდა ჯდომა. რასლაბსა… უპალ…
- როგორ ვართ? – “ექიმური” ტონით მკითხა.
- კარგად, არაგვიშავს – მრავლობითშივე გავაგრძელე.
- გაწუხებს რამე?
- არ ვიცი. ალბათ… ან იქნებ არც…
- აი, მე მაგალითად, მაწუხებს. – თქვა და წყალი დალია.
- რა გწუხებთ?
- რა აღარ?! შიში მაქვს…
- ??
- სარკეში ვერ ვიხედები.
- მმ… რისი გეშინიათ, რომ არ გამოჩნდებით?
- არა, იმის, რომ იმას ვერ დავინახავ, ვისაც ველოდები.
- ვის ელოდებით?
- წარმატებულ ადამიანს.
- თქვენი აზრით, ვინ შეიძლება დაინახოთ სარკეში?
- უსაქმური კაცი, არაფრის კეთებას გადაყოლილი. კარგად ნაკვები პერსონა, ცივი და არაფრისმთქმელი თვალებით. თავისთავზე შეყვარებული ჭია, რომელიც სხვისი ემოციებით იკვებება.
- ჰმ… ვიღაცას მაგონებს. – თვალებს ვატრიალებ.
- რა თქმა უნდა. საკუთარ თავს. მე სარკეში შენი დანახვის მეშინია.
- ასე ცუდად გამოვიყურები? – ვცდილობ იუმორში გადავიტანო მისი აგრესია და იქვე მენანება ჩემი 50 დოლარი, რომელიც ამ სეანსში გადავიხადე წინასწარ.
- ცუდად? სულაც არა, პირიქით, ისეთი მიმზვიდელია, მეშინია სურვილი არ გამიჩნდეს, რომ დაგემგვანო.
- თუ მოგწონს, რატომღა გეშინია? – ჩავეძიე და ცოტა კმაყოფილებამაც მომიცვა. “ვიღაცას მაინც მოვწონვარ” – გავიფიქრე.
- არ მინდა ყველა და ყველაფერი დავკარგო. ხალხი ამას სხვანაირად მიიღებს. ისინი ხომ ყოველდღე მხედავენ და აღმიქვამენ ისე, როგორც წარმატებულსა და პროფესიონალს. ვერ გავუცრუებ იმედებს.
- ხალხისთვის ცხოვრობთ?
- ყველასთვის არა.
- თქვენთვის თუ ცხოვრობს ვინმე?
- კი და ალბათ ეს მაიძულებს, იგივეთი ვუპასუხო.
- საინტერესოა.
- სულაც არა. მოსაბეზრებელია საკუთარ თავთან ბრძოლა, სხვებისთვის… რაც არ უნდა ახლობლები იყვნენ ისინი.
- გამოსავალს ხედავ? – სიგარეტს ვუკიდებ.
- კი. ადგილი გამიცვალე.
- “უფლისწული და მათხოვარი”? – მეღიმება.
- დაახლოებით. აბა რას იტყვი?- ანთებული და მუდარის თვალებით შემომხედა.
და უცებ მივხვდი, როგორ ჭირდებოდა ამ კაცს თავისუფლება, ყველასგან და ყველაფრისგან. ცოტა ხნით მაინც.
- ძვირი დაგიჯდება. – მინდა ჩემი ორმოცდაათი დოლარი მაინც ამოვიღო უკან.
- შეგიძლია სამეფო ბეჭდით კაკალიც ამტვრიო.
- ალერგია მაქვს კაკალზე. – სიგარეტის კვამლს რგოლებად ვუშვებ. – მაგრამ შეიძლება ვცადოთ.
- დარწმუნებული ხარ? – თავი დავუქნიე.
სახე გაუნათდა. ეტყობოდა, არ ეგონა, ასე ადვილად თუ დავთანხმდებოდი. სავარძლიდან წამოდგა. ახლოს მოვიდა, შემათვალიერა, კმაყოფილმა ჩაიცინა. მადლობთო. ხელი მაგრად ჩამომართვა და ოთახიდან გავიდა. ერთ წუთში უკან შემობრუნდა, მოზრდილი კონვერტი მომაჩეჩა და ისე გაუჩინარდა კარებში, კითხვაც ვერ მოვასწარი, შიგნით რა დევს-თქო.
კონვერტი გავხსენი… შიგნით ორი ცალი ორმოცდაათდოლარიანი, 1 ლისტი ალერფასტი და ქაღალდის ნაგლეჯი იდო. წარწერით. “თუ მაინცდამაინც კაკალი მოგინდათ, ალერგია ნუ შეგაშინებთ”.
არ მწამს
ჭორიკანა კაცების,
ბოღმიან დიაცების…
დაკოდილი ვაცების…
ფერების გაბაცების…
არ მწამს…
არშემდგარი ერის
“სუპერ” მშვენიერის…
ეშმაკური მზერის…
შერიგებულ მტერის…
უხეირო “ხერ”-ის…
არ მწამს…
აფერისტის სმაილის…
მინოუგის კაილის…
ძმობის “for a while”-ის…
ვირუსიან ფაილის…
არ მწამს…
აღდგენილი ნდობის…
მოღალატის დობის…
შეფარდებითობის…
არ მწამს…
ძალიან მქონდა ნერვები მოშლილი… ხალხს ვეღარ ენდობი… შემომეწერა ცოტა… დღეს ისედაც დაგრუზული ვარ ყველასთვის ცნობილი მიზეზის გამო… ამას დაემატა რაღაც-რაღაცეები… მოკლედ…
ლაიფ არ საქს… მარა ბევრი არაფერი უკლია…
პს. ემო არ ვარ… :ნო:
Last 2 Weeks
დიდი ხანი არაფერი დამიწერია.. თითქმის 2 კვირა… ჯერ იყო და ჩემი ბლოგი ურევდა… უფრო სწორად ბაზები, რომლებიც მიბმულია ძრავაზე… მთელი ერთი ნერვიულად ვარეფრეშებდი hhtp://spieler.ge-ს, უშედეგოდ… როგორც იქნა გაეშვა… მადლობა შილენს, ყველაფერი გადარჩა 
ნუ მოკლედ, მთავარი სიახლე ჩემს ცხოვრებაში ის არის, რომ l2-ს დავუბრუნდი… ბევრს გაუხარდა კლანში ჩემი დაბრუნება… მგონი არავის ეწყინა… არ ვიცი… მარუსა მთლათ ენთუზიაზმით არ შეხვდა მაგ ამბავს, მაგრამ გადაიტანა :2kiss: ჩემი 78 ლეველის ჩარ (65 ლვლ სუბით) ისევ ისე მელოდა თითქოს გუშინ დამეხუროს თამაში…
Welcome To the World of Lineage 2
ნაცნობი ფრაზა და ნაცნობი, თბილი სამყარო… მომნატრებია აქაურობა, ჩემი კლან ჰოლი რუნში…
სასწრაფოდ შევუდექი სუბ-კლასის ლეველინგს… 1 კვირაში ჩემი შედეგია 6 ლვლ… (65-დან 71-მდე)… ნორმალურია?! არა, სასტაულია
მოკლედ, შევეშვათ ლ2-ს ცოტა ხნით…
სამსახურში დიდი სიახლეები მოხდა… უფროს დაგვინიშნეს… ისეთივე უცოდინარი და გაურკვეველი IT-სფეროში, როგორც წინა იყო… რას იზამ… მთავარი ცოდნა არაა… მოგვიწევს ახლა ამას ვასწავლოთ, რა არის ჯეკი, ჯეკერი, რას ნიშნავს RJ-45 ტიპის კონექტორი, რატომ გვჭირდება USB-DVD-RW… მოკლედ ბევრი რამ… რა დალევს სასაუბროს საყვარელ უფროსთან… შემიძლია უკვე სიამაყით ვთქვა, რომ ვემთხვევით IT-crowd-ის სიუჯეტს… ვინაიდან ჩვენი ახალი უფროსი ქალია… :bis: უკვე როლებიც დავინაწილეთ…
კარენ პ. = რიჩმონდი… (მთელი დღე სერვერების ოთახში ზის, გამხდარია და ხანდახან ზუსტად ამ პერსონაჟივით იქცევა)…
ზაზა – მოსი – მოწოდებით “ჩხიკინა” , პაინიკი რო ევასება და მობილურებიდან დაწყებული ყველა დივაისი რო ესმის… (ნუ ვიდზე არ აგვს, თორე ისე ზუსტად ასლია).
მე – როი – ზომიერად ფერხორციანი… ზომიერზე მეტად პოხუისტი… და უფროსების დაგოიმების მოყვარული აიტიშნიკი…
ნუ ვისაც ნანახი არ გაქვთ ეს სერიალი, ძალიან დიდი რჩევაა უყურეთ, მით უმეტეს აიტიშნიკებს მოეწონებათ და ბევრი თავის თავს ამოიცნობს:
P.S. პრიკოლი იქნებოდა, ამათ რომ გლავნი უფროსი ყავთ, ეგეთიჩვენც რო მოგვცა, გავერთობოდით მაინც..
ხო… კიდე რა…. კიდე ის, და ძალიან მნიშვნელოვანი, რომ ამ კვირას (ნუ ხვალინდელი დღის კვირას) ერევანში მივდივართ… ამაზე ცალკე მინდა პოსტის დაწერა, უბრალოდ აქ ჩავაკვეხებ
უი, მართლა… ფსიქოლოგიას მივყავი ხელი… ნუ რაც თავი მახსოვს, ყოველთვის ვიღაცის “ფსიქოლოგი” ვიყავი… ან რამდენიმე ადამიანის ერთად… კარგადაც გამომდიოდა… ბევრი ამბობს რომ დავეხმარე… მაგრა ახლა ცოტა გავიჭედე მგონი… ჩემი ახალი “პაციენტის” მდგომარეობა გაცილებით რთულადაა, ვიდრე სხვა დანარჩენი შეთხვევა… ვურჩიე პროფესიონალ ფსიქოლოგთან წადი-თქო… მაგრამ ვერ გადაწყვიტა ჯერ… ხოდა არ ვიცი, როგორ დავეხმარო… ჩვენი ტოლია და იმდენი ცუდი გადახდა უკვე თავს, ფიქრის ეშინია… მოკლედ არ ვიცი, ველაპარაკები და ვცდილობ, მომავლის იმედი გავუჩინო დასაწყისისთვის… თან ეს ყველაფერი თამაშში ხდება და ცოტა რთულია, როცა ადამიანს პირადად ვერ ხედავ, ზუსტი რჩევა მისცე…
ვნახოთ, რა გამოვა…
კიდევ ერთი… ჩემი ლინიჯის ჩარზე მინდა რამე ისტორიის დაწერა, მონახაზები გავაკეთე უკვე.. მალე შემოგთავაზებთ პატარა “თავგადასავლს”…
ახლა წავედი… მშია მე!
ty 4 the party… bb… gl…
Bad Day & IT Reality
დღე წუხანდელი ღამიდან დაიწყო… ცუდად… ასე 2–სკენ ჩემს კომპს სასწაული ვირუსი შევყარე, თან ისე, რომ ვიცოდი, რაღაც ნიტოს ვხსნიდი, მარა ლაპარაკში გართულმა, მაინც ჯიუტად დავაჭლიტე მაუსის ისარი “რაღაცბანძიპროგრამის” ფეიკ ვარიანტის იარლიყს… უცებ გამოვფხიზლდი, სანამ უკუჩვენებები და გულისრევები დაეწყებოდა, გავხსენი ანტივირუსი და აფდეითის კეთება დავიწყე (და რატომ მქონდა გამორთული ავტომატური განახლება?! – ჰზ)… მაგრამ, უკვე გვიანი იყო… დავკარგე… სიკვდილის დრო 3 საათი და რაღაც წუთები…
ღმერთო ჩემო, რაააააააააატომ?
Tags: Add new tag, bad, computer, day, IT, love, sex, virus, ვინ ხარ შენ?, იუმორი, კომპიუტერი
