Archive for the ‘ფალოსოფია’ Category
გამოღვიძება
ანუ როგორ მოხვდა ჰაკი კოსმოსში
ყოველ ჩვენგანში ცხოვრობს პატარა ბავშვი, რომელსაც ასე გამალებით ვჩქმალავთ,
მაგრამ ხანდახან ხელიდან გვისხლტება და თავს გვარმთევს.
თავი პირველი
* * *
- გაწი, ქალო, შენი რეზინის ხელები… ვაიმე, ეს სად მოვხვდი, რა სინათლეა?!… დედააააა… მცივაა… omg, შიშველი ვარ…
* * *
- გილოცავთ, მისის დერთ , ბიჭია და თან საკმაოდ ენერგიულიც. – ბებიაქალმა ბავშვი შეამშრალა და ჯერ კიდევ გაოგნებულ დედას ხელში შეაჩეჩა.
- როგორ ხარ პატარავ? – თბილად ჰკითხა მერიმ ჰაკს და პატარა ცხვირზე აკოცა.
- ვახ, დედა, შენ ხარ? მე არამიშავს… თავად? – მაგრამ პასუხი ვერ მიიღო. ჯერ არავის ესმოდა მისი.
* * *
- ნეტა, საიდან მეცნობა ეს ხმა?! მგონი ისაა, სანამ მუცელში ვიყავი, რომ მელაპარაკებოდა, მაშინვე მივხვდი, ამას გარეკილი აქვს-თქო. – გაიფიქრა და ყურებამდე გაღიმებულ სახეს ეჭვით დაუწყო თვალიერება.
- ჰაკი, ნახე ვინ მოვიდა ჩვენს სანახავად?! – დედამ ხელში აიტატა ბავშვი და „ბედნიერ“ კაცთან მიიყვანა. - აბა, გამარჯობა უთხარი მამას.
- მამა? აუფ… დედა დაწმუნებული ხარ, რომ ესაა მამა? შეცვლის პონტი არაა? ჰა? არა?
* * *
სამი წლის ასაკში ჰაკი მიხვდა, რომ მამა „ცუდი პონტი“ არ არის. მას შემდეგ, რაც ახალ ენაადგმულს (არადა უკვე აზრიანად და გამართულად საუბრობდა) მხოლოდ მამამ დაუჯერა, რომ ბიჭუნას თავისი პირველი დღიდან მოყოლებული ყველაფერი ახსოვდა. პირიქით კურტმა (კობეინმა არა, მამამისმა) დიქტოფონი უყიდა და ურჩია, თავისი მოგონებები ჩაეწერა. (წერა-კითხვა კი იცოდა, მაგრამ პატარა თითები ჰქონდა ჯერ და საწერკალამს ვერ ხმარობდა).
* * *
მაშ ასე…
ჩანაწერი ნომერი 1.
„მე ვარ ჰაკი, მსოფლიოში ყველაზე ჭკვიანი ბავშვი. თუმცა რაღა ბავშვი, სამი წლის ვარ. ვკითხულობ, ვანგარიშობ მილიონის ფარგლებში (მეტი არ დამჭირვებია), მესმის კანტის, ჩემი აზრი მაქვს ჰეგელის თეორიებზე, შემიძლია ვიმსჯელო რენესანსის პერიოდის ევროპულ ფერწერაზე და თქვენ, წარმოიდგინეთ, იმდენად ჭკვიანი ვარ, რომ თავს უფლებას ვაძლევ, არ მომწონდეს ის, რაც ყველას მოსწონს.
~ მყავს დედა, მამა და თუთიყუში (სახელად კრეა).
~ სულით პაციფისტი ვარ. დიდი რომ ვიყო, ალბათ ჰიპი ვიქნებოდი.
~ ვუსმენ ყველანაირ მუსიკას, დედაჩემის პაპსასაც და მამაჩემის ჰარდ როკსაც. ყველაფერი არ მსიამოვნებს, მაგრამ ჯერ ~ მუსიკალურ ცენტრს ვერ ვწვდები რომ გამოვრთო ხოლმე.
~ ვერ ვიტან ბრაზილიურ სერიალებს. საკმაოდ რეალისტი ვარ და ალბათ მაგიტომაც.
~ არ მჯერა იმის, რომ წეროს მოყვანილი ვარ. კომბოსტოს ვერსიაზე ვხოხავ სიცილით, მაგრამ მაინც ვდილობ ეს არავინ შეამჩნიოს. ბავშვისთვის ამ საზოგადოებაში სექსუალური განათლების ქონა ზედმეტად უჩვეულოა.
~ ვლაპარაკობ სამ ენაზე, დანარჩენ ენებზე ჩემი სამეტყველო აპარატი ჯერ ვერ ქაჩავს.
~ არ ვარ მოდას აყოლილი, მაგრამ მაინც მყავს პირადი სტილისტი. ჩემს ჩაცმულობაზე ზრუნავს დედა.
~ არ ვოცნებობ ვარსკვლავობაზე.
~ არ ვაწყობ გეგმებს, როგორც შევამჩნიე, აზრი არ აქვს.
~ მომწონს ჩემი ახალგაზრდა ძიძა და დიდი რომ ვიყო, ალბათ მაშინაც არ ვიტყოდი უარს მასთან მარტო დარჩენაზე.
~ არ მაქვს ხოლმე დეპრესია, არ ვსვამ ალკოჰოლურ სასმელებს, არ ვეწევი.
~ ბევრს ვფიქრობ და ცოტას ვლაპარაკობ.
~ არ მყავს მტრები (იმიტომ, რომ ცოტას ვლაპარაკობ), არც ვინმეს ვმტრობ.
~ მომწონს საჩუქრები, მაგრამ არ მომწონს რასაც მჩუქნიან.
~ მინდა ფიზიკურადაც მალე გავიზარდო, რაც ავტომატურად გაზრდის ჩემი გონების სრულად თუ არა 80%-ით გამოყენების საშუალებას მაინც, მაგრამ ვიცი, რომ ეს შეუძლებელია. ( „საჭმელი ჭამე და მალე გაიზრდები“ ტრუხაა).
~ არ ვარ პესიმისტი, მაგრამ არც ოპტიპისტი ვარ. და საერთორ რაღაცისტობა და ვიღაცისტობა არ მიზიდავს.
~ არ მაქვს ფობიები, მაგრამ მაქვს ზომიერი შიშის გრძნობა.
~ ვითვალისწინებ თეორიებს, მაგრამ ვენდობი მხოლოდ ფაქტებს.
~ მძინავს დღე-ღამეში 12 საათი. (აი, ახლა ჩემი ძილის დროა).
ვინაიდან თეორიული შანსი იმისა, რომ სახლში ძიძასთან ან მშობლებთან მყოფი ბავშვის სიცოცხლეს რამე დაემუქრება დაახლოებით 0.01%-ია, ამიტომაც 99.99%-ით გპირდებით იმას, რომ მალე მეორე ჩანაწერსაც გავაკეთებ.
კარგად იყავით.
გილოცავთ ახალ წელს, მრავალს დაესწარით.“
(გაგრძელება იქნება ( 99.99%-იანი შანსით) )
Tags: baby, indigo, kid, Spieler, ბავშვი, გამოღვიძება, ნოველა
ჩემი საქართველო…
– მსოფლიოში შვიდი საოცრება არსებობდა… დღევანდელობამდე მხოლოდ ორმა მოაღწია… პირამიდებმა და ქართველებმა!
– თავს არ მოიკლავს ქართველი, არა. – ქართული სუიციდური მოძრაბის დევიზი.
– დედამიწა მრგვალი, გლუვი და უინტერესო ფორმისაა, ამობურცული ადგილები მარტო საქართველოს ტერიტორიაზე აქვს…
– ადრე რუკაზე საქართველოს ვეფხვის ფორმა ჰქონია… ახლა სირაქლემას ფორმა აქვს…
Tags: ამის დედაც სად ვკვდები, საქართველო, სექსი, ჩენ
ქალაქი…
ქალაქში ყველას ერთი სახე აქვს
შეკრული შუბლი, დახშული ბაგე
უაზრო მზერა, შენი არ მჯერა
ზიზღის ისრები მოვიმარაგე.
სიმყრალე ქუჩის, ქალის თითები
გახსნას ლამობენ შარვლის ღილების
და ამ თითებზე დაღვრილი სპერმა
არშემდგარი ბრბო შენი შვილების.
ის ოცდაათი ბინძური ვერცხლი
ისევ ჩხრიალებს ტყავის ქისაში
და საუკუნის კითხვად კვლავ რჩება:
“ვისია ვისაში?!”
აქ ტყუილისთვის ჯილდოს მოგცემენ
სიმართლის ცოდნა არავის უნდა
სიტყვა “სიყვარული” ენიდან ამოიღეს,
სიტყვა “მეგობრობა” უკვე გადახუნდა.
გაყიდე ლექსებით სავსე ფურცლები
მიზანი ერთია – ავივსოთ მუცლები.
ნაგვით მოფენილ ქუჩებში
მივიკლვევთ გზას და მივდივართ,
ჩვენ ყველა ფეხებზე გვკიდია,
ჩვენ ყველას ფეხებზე ვკიდივართ.
PS. აგი სიმღერაა და არა ლექსი..
Tags: ბნელა, ნაგავი, ს(ასო)გადოება, ქალაქი
So what?!
დავიწყე…
So What?
მოკლედ, გუშინ მივხვდი, რატომ ვეღარ ვწერდი ამდენ ხანს… გძეტა 1 წელია თითქმის არაფერი დამიწერია…
So What?
დაახლოებით 10–11 თვის წინ, თავისუფალი სივრცის უქონლობის გამო ჩემი ძველი კომპიუტერის მყარი მეხსიერება იმპოტენტის ყლესავით (აქ ცენზურა უნდა ყოფილიყო, მარა, დაიკიდეთ) გადადიოდა სიმყარიდან სირბილეში.
So What?
ამიტომაც ავდექი და ლინიჯის ახალი ქრონიკის გამოსვლისთანავე შევეცადე, ჩემი ვინჩესტერის ბედი შემემსუბუქებინა… და მასზე არსებული ყველა მედია–ფაილი მივაშალე. ვოტ ტაკ…
So What?
1 წლის განმავლობაში მარტო სამსახურზე გაბრაზებული თუ შევძლებდი რამის დაწერას. სიტყვებს ვეღარ ვუყრიდი თავს, ფრაზა ფრაზას მიჭამდა და ბოლოს წერტილი მრჩებოდა მარტო (პიზდეც–ფილოსოფია).
So What?
გუშინ ტუალეტში ვიჯექი და სამსახურის კომპიუტერზე აუთსაიდერის ვეშებს ვუსმენდი (სადღაც ქართულ საიტზე წავაწყდი). ხოდა მივხვდი… მთელი ამ ხნის განმავლობაში მუსიკა მაკლდა, ჩემი მუსიკა, სლეხკა–პოხუისტური.
So What?
ხოდა, მთელი დღე თავში ამ სიმღერების ფრაზები მიტრიალებს… “მოსაფსამად ვეფარები ხეს”… “შენს სხეულში ჩაძირული ჩემი გრძნობა მალამოაა… მალამო…” “თამაშობს… თავს ირთობს..”
So What?
უბრალოდ…
მეწერინება…
მეწევინება…
სულ მახატია მე შენი ნება…
მიეცი, როცა გეძლევინება…
დადუმდი, როცა შეგეგინება…
ქალი – ავსული,
ეშმაკის ასული,
ხელიდან წასული,
თავზე გასული…
თითქმის ზრდასრული…
მაინც სასრული…
სიცივე დილის,
ღიმილი ბაგის ჭრილის,
კვამლი სიგარეტის, პირში გამოჩრილის…
მუღამი შეგინების, კბილებში გამოცრილის…
მთელი სუტკები
ჩემს სამსახურთან ბირჟაობენ ღამენათევი პრასტიტუტკები,
ისინი დატოვეს,
და იქვე,
პირწმინდად აიღეს მწვანე ბუტკები…
ჩემს სავარძელში ჩაძინებული,
ალბათ საგრძნობლად გაღიმებული,
სიზმარს ვნახულობ, მაგრამ ვინ გაცლის,
გამომაფხიზლებს დამლაგებელი
და ჩემი ფიქრით ამოვსებულ ჭიქა–საფერფლეს
ურნაში ჩაცლის…
აქ ისმის გიტარების ხერხვა და გროულისგან ჩახლეჩილი ხმა:
So Fuckiiiiiiing whaaaaaaaaat?!
Tags: ..., დაიწყო, ლექსი, მაგი... ლაგი..., პოზა, პოხ, პროზა, სექსი, ტაგი
