Archive for the ‘ფალოსოფია’ Category
რეისი #851
გრილა ვაგონში… გარეთ კი ზაფხულის ხვატი გონებაარეულივით დაბოდიალობს და ყველა შემხვედრს ტვინის გახვრეტით ემუქრება.
- მე დაგცხებით!!! – ყვირის ის.
მატარებელი, რომელიც, ბილეთების გამყიდველს თუ დავუჯერებთ, სწრაფი უნდა ყოფილიყო, ეტყობა, ჯერ ძალებს ზოგავს. თუმცა არც მე მეჩქარება განსაკუთრებით. თბილისში ცხელა. ხოდა რაც უფრო გვიან ჩავალ დღეს, მით უკეთესი.
გუშინ ემოციური დღე მქონდასავით.
ძალიან ძველმა მეგობარმა დამირეკა, მომიკითხა… და მერე ძალიან თბილი სიტყვები მომწერა. 
მეც მომნატრებია.
დილით ძლივს ავწიე თავი/ტანი ლოგინიდან. გვიანობამდე ვისხედით მე და სიფო და ოთხმოცს გადაცილებული მოხუცებივით ვიხსენებდით „ახალგაზრდობის ამბებს“.
ნეტა რა ხდება ახლა სახლში, შუქი თუ ჩართეს. ინტერნეტი ხო არ გაითიშა. ცხელა ალბათ უსაშველოდ, 5 დღეა ფანჯრები არ გახსნილა, აბა რა იქნება?!
გუშინ ალუბლის წვენს ვსვამდი ბარში. ალუბლის წვენს!!! ცხოვრებაში პირელად მომინდა და არა გემოსთვის, უბრალოდ ასოციაციებისთვის. მომეწონა… დილა, სიგრილე, ჩემი მუსიკა… და ალუბლის წითელი წვენი :p ტუჩებივით წითელი… მნიამ… :uci: „გოგონა ალუბლის ფერებში… გოგონა ყვავილს რომ ჰგავს…“
მატარებელმა სიჩქარეს მოუმატა, ისე მოძრაობს გეგონება ვაგზალზე შეყვარებული მატარებელი ელოდებოდეს 
I don’t want to see them kissing… :no:
2 სკამიან ადგილას მარტო ვზივარ. ემ აი ლაქი? მახსენდება, თბილისიდან რომ მოვდიოდი. ზურა და ნინო გამოვიდნენ ჩემთან ვაგონში მოსანახულებლად :პ ისინი მეოცეში ისხდნენ, მე – მეთვრამეტეში. ზურამ შეხედა ჩემს გვერდით ცარიელ სკამს და დაუფიქრებლად თქვა: „რა კარგია გვერდით რო არავინ გიზის, თავისუფლად იქნებიო“. ნინო აღშფოთდა ))) (გვერდიგვერდ ისხდნენ მეოცეში).
ახლა თავზე ვიღაც მადგას, მარკეტინგულ გამოკითხვას ატარებს და დამბზუის. ხანდახან ლეპტოპისკენ აპარებს თვალს და ნერვები მეშლება. გავწევ თუ ასე გააგრძელა.
ლანჩხუთში გავიარეთ, 1 წუთით რამდენიმე ვაი-ფაი დაიჭირა ჩემმა ლეპტოპმა. მხოლოდ 1 წუთით.
მეორე ამ ტიპის მატარებელმა ჩაგვიარა. მგონი იქ საერთოდ 1 ვაგონია. ლოკომოტივიანად 2.
„აუ, გაიტანეთ ეს ბიჭი ვინმემ“ – წუხს ჩემს უკან მგზავრი, რომელიც თვალცრემლიანი უყურებს სამოციანი წლების რუსულ საბჭოთა მელოდრამას.“
სიგარეტი მინდა… brb. Afk 5 min.
არაო, მხოლოდ გაჩერებებზეო… სამტრედიას ველოდებით :mo:
გრრრ… ჰა თქვენ ერთი მინუსი კიდევ. კურილკა უნდა ჰქონდეს მატარებელს აუცილებლად.
თურმე უნდა ჩავიდე თან მოწევისას. ჰმ ჰმ… ჩემი ლეპტოპი ვის დავუტოვო მერე? აი რა მინუსი აქვს, გვერდით რო არავინ გიზის.
სიგარეტი მინდააააააააა!!! გააჩერეთ…
ახლა უკვე შინაგანად მცხელა ამის გამო. მერე რა, რომ ვაგონში გრილა…
ბზ ბზზზზ ბზზზზ… ის ტიპი ისევ აგძელებს ხალხის გამოკითხვას. ზამთარში შემორჩენილი ბუზივით (ერთი როა და დიდ ხმაზე რო ბზუის) მაღიზიანებს. თვალწინ უზარმაზარი ბუზების საკლავი დამიდგა…
მელოდრამა მთავრდება მატარებლის ტელევიზორში, ხალხი ტირის. :მო:
უსიგარეტობა იწვევს დეპრესიას.
ბოლო ერთი ვორდის გვერდია ვწუწუნებ. წერა უნდა შევწყვიტო, სამტრედიამდე.
Omg! არსებობ!
რა კაია.. ამოვისუნთქე სამტრედიაში.
ჩემს წინ ვიღაც ახალგაზრდა გოგო ზის და ნაცნობივით მიღიმის. რომელი ხარ? ვერ გიცანი…
სულ 5 წუთით ვიყავი ჩასული მატარებლიდან და ისე ცხელა გარეთ, სანამ მეორედ სიგარეტი არ მომინდება, ფეხს არ ჩავდგამ! ვოტ.
ზაფხულის ხვატი ისევ დაბოდიალობს და ხალხს ყურში ჩაჰკივის:
- მე დაგცხებით!
ვაგონების სასაფლაოს ჩავუარეთ… sad… ერთ დროს ეს ვაგონებიც ამ ლიანდაგზე იდგნენ და მხიარულად მიჩუქჩუქობდნენ ალბათ… ახლა კი დაჟანგებულნი და საფარშემოცლილნი დგანან საწყლად. „ყველაფერს ეშინია დროის, დროს ეშინია (მხოლოდ) პირამიდების“. ამ ჟანგიან ვაგონებს კიდევ არაფერი აქვთ საერთო პირამიდებთან. We all gonna die… omg!
ვიღაც მენატრება…
თბილისში რო ჩავალ, დიეტაზე დავჯდები, გადაწყვეტილია. 10 კილო უნდა დავიკლო კაკ მინიმუმ. დასაწყისისთვის.
ვიღაცას ეტყობა ზღვიდან რაკუშკები მოაქვს… ჩანთიდან გამოღწეული გახრწნილი რაკუშკის სუნმა ჩაიქროლა…
ჩემს უკან გოგონა ზის და მთელი გზა სარკეში იყურება. „ყველაზე დიდი ეგოისტები ალბათ სარკის წინ მასტურბირებენ“ – უეცრად მომდის აზრად.
ეკრანებზე „ფლეილისტი“ გამოჩნდა. სათაურით: „ლიდერი სავეტსკავა კინოპრაკატა“. დაგვიფარე ყოვლადძლიერო…
ვიღაცამ (სამოთხეში მოხვდება ის!) დისკი გამოცვალა დივიდი პლეერში. ძველი ქართული კინოები… არა, „ხარება და გოგია“ არ ჩაურთავთ. თეთრი ბაირაღების ჯერია ეტყობა დღეს… ისევ აქვითინდა მატარებელი…
ჩამძინებია ლეპტოპით ხელში, გორში ჩავსულვართ უკვე, გაჩერდა თუ არა გამეღვიძა, საოცრად სწრაფად ავუღე ალღო, რა ხდებოდა ირგვლივ, სიგარეტს დავსტაცე ხელი და ვაგონიდან ჩავხტი. ის გოგო ისევ მიღიმის, ისიც სიგარეტს ეწევა, მაინც ვერ ვცნობ.
ამოვბრუნდი, მატარებელი დაიძრა. ფეისბუქზე შევდივარ და ჰოი საოცრებავ, გვერდით რიგში მჯდომი 60-70 წლის ბებო რუსულად მეკითხება:
- простите, вы на феисбуке да? а тут ваи-фаи есть?
- не, я через мобильни телефон.
- аа, а скорость нормальни?
- не очень, но лучше чем нечего.
- да у билаина тоже даиал-ап.
გაოგნებული ვაგრძელებ წერას. ოთოს ვეჩეტავები ყოფიერების სიმარტივეზე და დაინტერესებულ ფრენდებს ვუხსნი ფეისბუქზე, რამდენად კარგი სიტუაციაა დღის მატარებელში.
ლეპტოპი ჯდება… უკვე დროც არის.
ცოტა კიდევ მეძინა… მცხეთაში ვართ. დიდუბეში ჩამსვლელები გაემზადეთო, გვაფრთხილებს გამცილებელი. მე ვაგზალზე ჩავდივარ. არ ვჩქარობ.
ალბათ ბოლო პოსტი მატარებლიდან დღეისთვის. ცოტა ხანში ბაქანზე ჩავდგამ ფეხს და გათანგული ზაფხულის ხვატი ყელში წამიჭერს ოფლიან ხელებს… მერე სახეში შემომასუნთქვას უსაშველოდ ცხელ ჰაერს და ბოლო ხმაზე დამიღრიალებს:
- მე დაგცხები!
Tags: batumi, bon voyage, cold, hot, Kobuleti, tbilisi, train, ბათუმი, თბილისი, მატარებელი, მახინჯაური. სიგრილე, მგზავრობა, სიცხე, ქობულეთი
პალატა #7
2.07.2010
- ექიმო, ვკვდები?!
- რა სისუელელეა.
- აქ ყველა სულელები ვართ, რამე ჭკვიანურს ნუ ელით ჩვენგან. და მაინც, მიპასუხეთ კითხვაზე, თუ შეიძლება.
- ჯერ არა.
- მალე?
- არც ისე, მოასწრებთ კიდე რამდენიმე ექიმისთვის ნერვების მოწამვლას.
- თქენ გწამლავთ?
- ცდილობთ, მაგრამ ამაოდ. შრატს ვიკეთებ ყოველ დილით პროფილაქტიკისთვის.
- მომწონს თქვენი წინდახედულობა.
- რას იზამთ, რთული პროფესია გვაქვს.
- ექიმო, რამდენი წლის ხართ?
- თქვენთვის ზედმეტად ახალგაზრდა ვარ მისტერ.
- არც მე ვარ მოხუცი, უბრალოდ ნაადრევად დავბერდი.
- ყოჩაღ თქვენ. ზოგი დაბერებას ვერ ასწრებს.
- თქვენ ბენჯამინ ბატონი არ გინახავთ.
- ბატონი ვინ?
- ბატონი გვარია ექიმო. ბენჯამინ ბატონი… რომელიც მოხუცი დაიბადა და ნელნელა ახალგაზრდავდებოდა.
- ალბათ თქვენც გაახალგაზრდავდებით.
- არა, მე ვეღარ…
- არ ღირს მაგაზე დარდი.
- დარდი და სინანული სხვადასხვა რამეა, მე უფრო სინანული მჭირს. გამოუყენებელი შანსების სინანული.
- შანსი არასდროსაა 100%-იანი. ვინ იცის, რომ გეცადათ გამოყენება, რა შედეგს მიიღებდით.
- მაოცებთ, ექიმო… ფილოსოფოსივით ლაპარაკობთ.
- თქვენს ნალაპარაკევს ვიწერ ხოლმე ფურცელზე, პალატიდან რომ გავდივარ.
- არ ღირს მაგაზე მელნის და ფურცლის ხარჯვა.
- რა თავმდაბალი ხართ ხანდახან.
- კი, იშვიათად… ქედმაღლობის შემოტევა როცა არ მჭირს. არადა ჩემი ბრალი სულ არ არის, ამათგან გადამედება ხოლმე.
- ხარი ხართან დააბიო, ხომ გაგიგიათ?
- ეგ ბექჰემმა რომ თქვა, ისაა?
- არა, იმან თქვა „იგი წავა და სხვა მოვა“-ო.
- ნაკითხი ბრძანდებით…
- თავაზიანი კომპლიმენტია საგიჟეთში გამომწყვდეული ადამიანისგან.
- ჩვენ, გიჟები, ყოველთვის თავაზიანები ვართ, უბრალოდ ხანდახან, უცნაურად გამოვხატავთ ჩვენს პატივისცემას კონკრეტული პერსონების მიმართ.
- თქვენ მგონი გიჟი არ ხართ, მისტერ.
- მაოცებს თქვენი პროფესიონალიზმი, ექიმო.
- დამცინით?
- არა, რას ბრძანებთ, სრული სერიოზულობით ვამბობ, რამდენადაც ეს ჩემს მდგომარეობაში მყოფი კაცისთვის არის შესაძლებელი.
- ხო, თქვენ ფსიქიკური არამდგრადობა დაგიდგინდათ, როგორც ვიცი.
- ნამდვილად. უბრალოდ მომბეზრდა მდგრადობა და სტაბილურობა.
- სტაბილურობა სასიამოვნო დაცულობის შეგრძნებას იწვევს, არ მგონია, მოსაბეზრებელი იყოს.
- გასათხოვარი ქალის სიტყვებია. გამოვიცანი?
- როგორც ყოველთვის, მართალი ხართ.
- ხოდა, ჩემი რჩევა იქნება, ნუ მოძებნით „ქმარში“ ამ სტაბილურობას. გიყვარდეთ… მიეცით ნება შეგიყვარონ… იცხოვრეთ ერთად… იყავით ბედნიერი…
- „იცხოვრეთ ერთად“? მგონი ახალი სიმპტომები გაგიჩნდათ – პრობლემა რეალობის აღქმასთან. ხომ არ გავიწყდებათ, რომ საქართველოში ვართ?
- ოჰ… მემგონი თქვენ ჩემზე დიდი ხანია აქ ხართ… ცხოვრება ნელა, მაგრამ მაინც იცვლება. ცოტა უნდა მოწყდეთ სამუშაოს.
- არ გამოდის, ხომ ვამბობ, რთული პროფესია მაქვსთქო.
- ნანობთ?
- ჯერ არა.
- არჩევანი და საშუალება რომ გქონოდათ, რას გააკეთებდით ამის მაგივრად.
- ალბათ საკუთარ კაფეს გავხსნიდი, პატარა მყუდრო საჩაიეს.
- მაგას არ ჭირდება ფინანსები, ფეისბუქზე შეგიძლიათ, რესტორანი გააკეთოთ.
- მაქვს.
- ხახვი გამომიგზავნეთ მაშინ, თუ ზედმეტი გექნებათ.
- წიწაკაში ვცვლი მხოლოდ.
- სამართლიანი ბარტერია, თანახმა ვარ.
- სამართლიანობა ფრიად სუბიექტური რამაა.
- სუბიექტურობა ნიჭია, იყო რაღაცის მიმართ ობიექტური, ნიშნავს, არ გაინტერესებდეს ეს რაღაც. ინტერესი ავტომატურად ბადებს გრძნობას, დადებითს ან უარყოფითს. რაც უკვე სუბიექტურს გვხდის.
- ექიმის ვალია იყოს ობიექტური.
- ცდებით, ექიმის ვალია, იყოს მართალი საკუთარ თავთან და კანონთან.
- ხანდახან ამ ორს შორის არჩევანის გაკეთება ჭირს.
- ყოველთვის აირჩიეთ საკუთარი თავი. უკიდურეს შემთხვევაში ციხიდან გამოსვლის შემდეგ სინდისის ქენჯნა არ შეგაწუხებთ. ეს ყველაზე დიდი სასჯელია.
- არც ციხის იდეაა მომხიბვლელი.
- ადამიანს ყოველი ფეხის ნაბიჯზე უწევს არჩევნის კეთება. ამიტომ წინასწარ უნდა შეემზადოთ.
- შემზადებას არ აქვს აზრი. გამოუცდელი რამ სრულად ვერასდროს დაემთხვევა წარმოდგენილს.
- შოკის დონე შედარებით დაბალი იქნება სამაგიეროდ.
- ხანდხან ეგ დონეც საკმარისია ამ შენობაში მოსახვედრად.
- ხედავთ?! ყველა გზა რომში მიდის.
- რომამდე ცოტა გვაკლია, ჯერ თავისუფლების მოედანი უნდა ჩამოყალიბდეს პატარა ქალაქ-სახელმწიფოდ და პაპი დავსვათ იქ.
- პაპის პრობლემა არ იქნება მგონი. მარტო ორს მე პირადად ვიცნობ, მესამე და მერვე პალატებში არიან.
- ცდებით, მესამე პალატაში კარდინალია და ელოდება როდის მოკვდება მერვე პალატის პაციენტი.
ექთანმა გოგონამ შემოირბინა. ექიმს ყურში რაღაც ჩასჩურჩულა და გავიდა.
- ძალიან ვწუხვარ, მაგრამ უნდა დაგტოვოთ. ოცდამესამეში ერთი მსახიობის თეატრს უნდა დავესწრო, შეპირებული ვარ.
- რას დგამს?
- ჰამლეტს.
- ხოხ… და ვის როლს თამაშობს თვითონ?
- ოფელიას.
- მაშინ ბოლო სცენა განსაკუთრებით ბუნებრივად გამოუვა. კარგით, აღარ დაგაყოვნებთ, სასიამოვნო იყო თქვენთან საუბარი ექიმო.
- ჩემთვისაც. ისე გაგვიმართლა, რომ სტომატოლოგი არ ვარ, თორე ალბათ პირგაღებულს დიალოგში ჩაბმა გაგიჭირდებოდათ. – ეს თქვა, პაციენტს გაუღიმა და პალატის თეთრ, მასიურ კარებში გაუჩინარდა.
Tags: #7, დიალოგი, ექიმი, პალატა, პაციენტი, საგიჟეთი, სტომატოლოგი, ფილოსოფია
გამოღვიძება
ანუ როგორ მოხვდა ჰაკი კოსმოსში
ყოველ ჩვენგანში ცხოვრობს პატარა ბავშვი, რომელსაც ასე გამალებით ვჩქმალავთ,
მაგრამ ხანდახან ხელიდან გვისხლტება და თავს გვარმთევს.
თავი პირველი
* * *
- გაწი, ქალო, შენი რეზინის ხელები… ვაიმე, ეს სად მოვხვდი, რა სინათლეა?!… დედააააა… მცივაა… omg, შიშველი ვარ…
* * *
- გილოცავთ, მისის დერთ , ბიჭია და თან საკმაოდ ენერგიულიც. – ბებიაქალმა ბავშვი შეამშრალა და ჯერ კიდევ გაოგნებულ დედას ხელში შეაჩეჩა.
- როგორ ხარ პატარავ? – თბილად ჰკითხა მერიმ ჰაკს და პატარა ცხვირზე აკოცა.
- ვახ, დედა, შენ ხარ? მე არამიშავს… თავად? – მაგრამ პასუხი ვერ მიიღო. ჯერ არავის ესმოდა მისი.
* * *
- ნეტა, საიდან მეცნობა ეს ხმა?! მგონი ისაა, სანამ მუცელში ვიყავი, რომ მელაპარაკებოდა, მაშინვე მივხვდი, ამას გარეკილი აქვს-თქო. – გაიფიქრა და ყურებამდე გაღიმებულ სახეს ეჭვით დაუწყო თვალიერება.
- ჰაკი, ნახე ვინ მოვიდა ჩვენს სანახავად?! – დედამ ხელში აიტატა ბავშვი და „ბედნიერ“ კაცთან მიიყვანა. - აბა, გამარჯობა უთხარი მამას.
- მამა? აუფ… დედა დაწმუნებული ხარ, რომ ესაა მამა? შეცვლის პონტი არაა? ჰა? არა?
* * *
სამი წლის ასაკში ჰაკი მიხვდა, რომ მამა „ცუდი პონტი“ არ არის. მას შემდეგ, რაც ახალ ენაადგმულს (არადა უკვე აზრიანად და გამართულად საუბრობდა) მხოლოდ მამამ დაუჯერა, რომ ბიჭუნას თავისი პირველი დღიდან მოყოლებული ყველაფერი ახსოვდა. პირიქით კურტმა (კობეინმა არა, მამამისმა) დიქტოფონი უყიდა და ურჩია, თავისი მოგონებები ჩაეწერა. (წერა-კითხვა კი იცოდა, მაგრამ პატარა თითები ჰქონდა ჯერ და საწერკალამს ვერ ხმარობდა).
* * *
მაშ ასე…
ჩანაწერი ნომერი 1.
„მე ვარ ჰაკი, მსოფლიოში ყველაზე ჭკვიანი ბავშვი. თუმცა რაღა ბავშვი, სამი წლის ვარ. ვკითხულობ, ვანგარიშობ მილიონის ფარგლებში (მეტი არ დამჭირვებია), მესმის კანტის, ჩემი აზრი მაქვს ჰეგელის თეორიებზე, შემიძლია ვიმსჯელო რენესანსის პერიოდის ევროპულ ფერწერაზე და თქვენ, წარმოიდგინეთ, იმდენად ჭკვიანი ვარ, რომ თავს უფლებას ვაძლევ, არ მომწონდეს ის, რაც ყველას მოსწონს.
~ მყავს დედა, მამა და თუთიყუში (სახელად კრეა).
~ სულით პაციფისტი ვარ. დიდი რომ ვიყო, ალბათ ჰიპი ვიქნებოდი.
~ ვუსმენ ყველანაირ მუსიკას, დედაჩემის პაპსასაც და მამაჩემის ჰარდ როკსაც. ყველაფერი არ მსიამოვნებს, მაგრამ ჯერ ~ მუსიკალურ ცენტრს ვერ ვწვდები რომ გამოვრთო ხოლმე.
~ ვერ ვიტან ბრაზილიურ სერიალებს. საკმაოდ რეალისტი ვარ და ალბათ მაგიტომაც.
~ არ მჯერა იმის, რომ წეროს მოყვანილი ვარ. კომბოსტოს ვერსიაზე ვხოხავ სიცილით, მაგრამ მაინც ვდილობ ეს არავინ შეამჩნიოს. ბავშვისთვის ამ საზოგადოებაში სექსუალური განათლების ქონა ზედმეტად უჩვეულოა.
~ ვლაპარაკობ სამ ენაზე, დანარჩენ ენებზე ჩემი სამეტყველო აპარატი ჯერ ვერ ქაჩავს.
~ არ ვარ მოდას აყოლილი, მაგრამ მაინც მყავს პირადი სტილისტი. ჩემს ჩაცმულობაზე ზრუნავს დედა.
~ არ ვოცნებობ ვარსკვლავობაზე.
~ არ ვაწყობ გეგმებს, როგორც შევამჩნიე, აზრი არ აქვს.
~ მომწონს ჩემი ახალგაზრდა ძიძა და დიდი რომ ვიყო, ალბათ მაშინაც არ ვიტყოდი უარს მასთან მარტო დარჩენაზე.
~ არ მაქვს ხოლმე დეპრესია, არ ვსვამ ალკოჰოლურ სასმელებს, არ ვეწევი.
~ ბევრს ვფიქრობ და ცოტას ვლაპარაკობ.
~ არ მყავს მტრები (იმიტომ, რომ ცოტას ვლაპარაკობ), არც ვინმეს ვმტრობ.
~ მომწონს საჩუქრები, მაგრამ არ მომწონს რასაც მჩუქნიან.
~ მინდა ფიზიკურადაც მალე გავიზარდო, რაც ავტომატურად გაზრდის ჩემი გონების სრულად თუ არა 80%-ით გამოყენების საშუალებას მაინც, მაგრამ ვიცი, რომ ეს შეუძლებელია. ( „საჭმელი ჭამე და მალე გაიზრდები“ ტრუხაა).
~ არ ვარ პესიმისტი, მაგრამ არც ოპტიპისტი ვარ. და საერთორ რაღაცისტობა და ვიღაცისტობა არ მიზიდავს.
~ არ მაქვს ფობიები, მაგრამ მაქვს ზომიერი შიშის გრძნობა.
~ ვითვალისწინებ თეორიებს, მაგრამ ვენდობი მხოლოდ ფაქტებს.
~ მძინავს დღე-ღამეში 12 საათი. (აი, ახლა ჩემი ძილის დროა).
ვინაიდან თეორიული შანსი იმისა, რომ სახლში ძიძასთან ან მშობლებთან მყოფი ბავშვის სიცოცხლეს რამე დაემუქრება დაახლოებით 0.01%-ია, ამიტომაც 99.99%-ით გპირდებით იმას, რომ მალე მეორე ჩანაწერსაც გავაკეთებ.
კარგად იყავით.
გილოცავთ ახალ წელს, მრავალს დაესწარით.“
(გაგრძელება იქნება ( 99.99%-იანი შანსით) )
Tags: baby, indigo, kid, Spieler, ბავშვი, გამოღვიძება, ნოველა
ჩემი საქართველო…
– მსოფლიოში შვიდი საოცრება არსებობდა… დღევანდელობამდე მხოლოდ ორმა მოაღწია… პირამიდებმა და ქართველებმა!
– თავს არ მოიკლავს ქართველი, არა. – ქართული სუიციდური მოძრაბის დევიზი.
– დედამიწა მრგვალი, გლუვი და უინტერესო ფორმისაა, ამობურცული ადგილები მარტო საქართველოს ტერიტორიაზე აქვს…
– ადრე რუკაზე საქართველოს ვეფხვის ფორმა ჰქონია… ახლა სირაქლემას ფორმა აქვს…
Tags: ამის დედაც სად ვკვდები, საქართველო, სექსი, ჩენ
