Archive for the ‘მუსიკა’ Category

დღე მესამე – Para no estar solo

June 21st, 2010

21.06.2010. /ორშაბათი

12:30

სასჯელის აღსრულებამდე რამდენიმე საათი რჩებოდა. ის მარტო იჯდა სიკვდილმისჯილთა საკანში. ჭერისთვის მიეპყრო მზერა, წამებს ითვლიდა წარმოსახვით ციფერბლატზე… არ ნანობდა? ვინ იცის…

ერთი… ორი… სამი…
არ გაჩერდა წამი…

საკნის კარი გაიღო და დაბალი, ღიპიანი ბადრაგი გამოჩნდა.

- რამეს ხო არ მოითხოვთ? უკანასკნელ თხოვნას შეგისრულებენ.
- ჩემი ლეპტოპი შემომიტანეთ, თუ შეიძლება, მუსიკის მოსმენა მინდა.
- ზედამხედველს გადავცემ.
- მღვდელი ხომ არ მოგიყვანოთ?
- მიშველის? – გაეღიმა.
- არ ვიცი, ცადეთ.
- მადლობა, არაა საჭირო.

ხუთი… ექვსი… შვიდი…
უცნაურად მშვიდი…

ლეპტოპი შემოუტანეს. ახლა ნარზე ზის. მოცარტის რექვიემს უსმენს… თვალები დახუჭული აქვს. ეტყობა მობეზრდა ჭერში წამების თვლა. “სიკვდილიმისჯილის ტვინი თურმე ახლადდაყენებულ ვინდოუსს გაქვს. სუფთაა ისეთ ზედმეტი პროცესებისგან, როგორიც სამომავლო გეგმების დაწყობაა”… ოხ ეს პროფესიული აზროვნება…იცინის…

კამიუს “უცხო” ახსენდება… “ისღა დამრჩენია, სასჯელის აღსურლებისას ბევრი მაყურებელი ვინატრო, რომ ჩემი ზიზღიანი ღრიალი რაც შეიძლება მეტმა ადამიანმა მოისმინოს”. მას კი სულ სხვა განწყობა ჰქონდა. ოდნავ მელანქოლიური. რაზე დარდობდა? ვინ იცის… არა იმაზე, რაც ელოდა, ალბათ უფრო იმაზე, რომ არ ჰქონდა საბაბი მხიარულად ყოფნის. ინდიფერენტულობა კი იმ ნულს გაქვს, რომელიც უფრო მინუსისკენ იხრება.

14:00

ციხის ზედამხედველმა მოინახულა, სასჯელის აღსრულების მეთოდი უნდა შეეთანხმებინათ.

- თქვენ რომელს მირჩევთ? – ისე ჰკითხა, თითქოს მის წინ გამყიდველი გოგონა იდგა და შეყვარებულისთვის საჩუქრის არჩევაში ეხმარებოდა.
- ინტრავენული მოწამვლა ყველაზე უმტკივნეული პროცესია.
- თანხმა ვარ. – დაუფიქრებლად უპასუხა.

რვა… ცხრა… ათი…
ფისო, მომე თათი…

ის გოგო გაახსენდა, ალუბალს რომ ჰგავდა და წესით, ვანილის გემო რომ უნდა ჰქონოდა. ესპანეთი მოაგონა მან. ცხელი ზაფხული… მშვიდი და პატარა რიო ჰერმოსო. გოგონა ნაწვიმარ გუბურას ჩაშტერებოდა. რამდენიმე წუთი უყურა, მერე კი ვერ მოითმინა და დამტვრეული ესპანურით ჰკითხა:

- ¿Qué estás viendo en, siniorita? (რას უყურებთ?)
- A mí mismo… para no estar solo (ჩემს თავს… მარტო რომ არ ვიყო)

ლექსიც კი დაწერა მაშინ:

ის იჯდა მარტო…
სახლთან კიბეზე…
გაშლილი თმებით…
შემოსაზღვრული
უხილავი
დამღლელი
ხმებით…

ის იჯდა მარტო…
გახელილი
თვალები ფართო
იტევდა ცრემლის
უნაზეს ნამებს..
ის არ იყო თუმც იმ წამს მარტო
მაინც
ჯიუტად
ითვლიდა
წამებს…

ის იდგა მარტო…
აივანზე,
კარებში…
ხის ქვეშ…
დასალიერში
დასაკარგში
ეძებდა მისფერს…

ეძებდა თვალით…
ეძებდა სუნით…
ეძებდა სმენით…
და მაინც გრძნობდა
მარტოობას
აუწერელს
კაცთ მოდგმის ენით…

ის არ იყო
თუმც იმ წამს მარტო…
ის არ იყო იმ წამს ეული…
მაინც უღრღნიდა
მოცინარ გოგოს

გულს
მარტოობის
გრძნობა
ჩვეული…

ის დადიოდა
დილის ქუჩებზე…
საღამოს ფერად
ირთავდა სახეს…
მუდამ ღიმილი
ჰქონდა ტუჩებზე…
თავაწეული
ვერ ამჩნევდა
დაგებულ მახეს…

ის იჯდა მარტო…
სახლთან კიბეზე…
გაშლილი თმებით…
და იკავებდა
ცრემლის ნამებს
თავისი ნაზი
უმაკიაჟო
წამწამებით…

ცრემლი მოადგა თვალზე… მაგრამ ეს არ იყო არც დანანება, არც შიში… ეს თბილი მოგონების ცრემლები იყო…

14:50

ისევ ბადრაგმა შემოაღო კარი. აცნობა, კიდევ ერთი საათი გაქვს და მოემზადეო. მეორედ შესთავაზა მღვდელს შემოგიყვანთო, მაგრამ ამჯერადაც უარი მიიღო.

ჯარეტი უკრავდა სიკვდილმისჯილთა საკანში. სულაც არ ჩქარობდა… კლავიშის კვნესა ავსებდა შეგუბებულ ჰაერს. „თუკი რეინკარნაციის შანსი მექნა, მე მუსიკად მოვალ…“. იდეა მოეწონა, წარმოიდგინა კიდეც, როგორ გადაუვლიდა თავს სავსე დარბაზს, მივიდოდა თითოეულ მსმენელამდე და ყურის გავლით გულამდე ჩააღწევდა, ხელით შეეხებოდა მათ გრძნობებს.

ახალი ტანსაცმელი შემოუტანეს. სწრაფად გამოიცვალა,

15:50

ოთხი… სამი… ორი…
„საპატიო“ კორიდორი.

დერეფნის ორივე მხარეს ციხის ბადრაგი ჩამწკრივებულა. ყველა დაძაბულია. ნებისმიერი რამ არის მოსალოდნელი სიკვდილმისჯილისგან. თვითმკვლელობაც კი.

ის კი საოცრად მშვიდი ჩანდა… არც კი ღელავდა. ცოტას ფიქრობდა… სულ ცოტას… მოგონებებში გადავარდნილი ახლაც რიო ჰერმოსოს ქუჩებში მიაბიჯებდა, ცხადად ხედავდა ძველებური სახლების აივანზე გამოფენილ ყვავილების ქოთნებს, წიწაკის აცმებს…

ამ დროს ზედამხედველმა გამოაფხიზლა. დაბრძანდითო, ზრდილობიანად სთხოვა და სტომატოლოგის სკამის მსგავს მოწყობილობაზე მიუთითა. სასაცილოდ ჟღერს ზრდილობიანი „დაბრძანდით“ ასეთ დროს.

16:00

ის უკვე აღარ ითვლიდა წამებს… იწვა და ჭერს უყურებდა. მის თავზე სარკე დაემაგრებინათ. ხედავდა თავის გამოსახულებას, „გამვხდარვარ“ – გაიფიქრა. ბოლო რაც დაინახა, სევდიანი, ოდნავ მომღიმარი სახე იყო… ჭერის სარკეში. ვენები უკვე ევსებოდა ცივი, უსიამოვნო სითხით.

ციხის დერეფანში საოცრად მელოდიურმა მუსიკამ გაიჟღერა… შემდეგ კი გაქრა.

***

ამ დროს „მაყურებელათა“ რიგებში უცნობი ქალი მოუსვენარი გამომეტყველებით ადევნებდა სასჯელის აღსრულების პროცესს თვალს.

- შეგიძლიათ, მითხრათ რა საწამლავი გაუკეთეს პატიმარს? – ჰკითხა მან გვერდით მჯდომ ციხის ექიმს.
- სამის სახის საწამლავია, დაცული თანმიმდევრობით. პირველი Sodium Thiopental შეყავთ – სწრაფი ანესთეტიკი. რამდენიმე წამის შემდეგ პიროვნება გონებას კარგავს. შემდეგ Pancuronium – ძლიერმოქმედი ნივთიერება კუნთების მოსადუნებლად, ბოლოს კი Potassium Chloride, რომელიც გულს აჩერებს.
- მმ… გასაგებია… შეგიძლიათ მითხრათ, ჭერზე სარკე რატომ არის?
- სიკვდილმისჯილისთვის.
- ???
- Para no estar solo, seniorita… – თავისთვის ჩაილაპარაკა ექიმმა და დარბაზიდან გავიდა.

Tags: ესპანეთი, მესამე დღე, ნოველა

11 comments | მუსიკა, შავი

Marshall MG30DFX

March 14th, 2009

როგორც ირაკლი ჩხეიძე (“შუა ქალაქში”) ამბობს ხოლმე:

“დღეს დიდი დღეა მეგობრებო, დიიიდიიი”

მოკლედ,ახლა რაშია საქმე. როგორც იცით ამასწინათ ვიყიდე SX-ის ელექტრო გიტარა… ნუ კაია როგორ ინსტრუმენტი, მარა რაღაც აკლდა… და ეს რაღაც იყო ეფექტები. (ელექტრო გიტარისთვის ეს დიდი “რაღაც” არის).

რა არ ვცადე, რა პროგრამა აღარ გადმოვწერე/ჩავწერე კომპში, მარა… ნეა… არაფერმა მომცა საჭირო ზვუკი… არადა დისტორშენის ან ოვერდრაივის გარეშე, ელექტრო გიტარა თითქმის არაფერია

მარუსას ბლოგს ვინც გადახედა გუშინ, ეცოდინება, რომ ამანათი ჩამოვიდა საბერძნეთიდან, სადაც მისი ვარდისფერი ფოტო აპარატი იდო. მაგრამ მარუსას არ დაუწერია, რომ აპარატის გარდა იქ იყო ფულიც (ბევრი ფული), რომელიც დედაჩემმა გამომიგზავნა კომბის საყიდლად (მაგარია დედაჩემი :love:)