Archive for the ‘დღიური’ Category
გაიღვიძე, გიო…
- გაიღვიძე, გიო…
თითქოს ყურში ჩამჩურჩულეს ამ დილით. მეღვიძება… თვალებს ვიფშვნეტ და ირგვლივ ვიხედები.
- გიო? – ვეკითხები სიცარიელეს და რამდენიმე წამში ვაცნობიერებ, რომ სახლში მარტო ვცხოვრობ. და თან გიო არ მქვია…
უცნაურად გამაჟრჟოლა… არადა, რა რეალური იყო ეს ხმა… თითქოს დედა აღვიძებდა სკოლაში წასასვლელ შვილს. თბილად… დილის სიზმარი რომ არ დაეფრთხო…
ვდგები… სამზარეულოში გავდივარ, სიგარეტს ვუკიდებ, ჩაიდანს ვდგამ გაზზე და ვცდილობ, ის უსიამოვნო შეგრძნება ამოვიგდო თავიდან…
აბაზანაში შესულს ისეთი განცდა მაქვს, თითქოს ზურგიდან მიყურებენ. სარკეში ჩახედვის მეშინია, „წყევლიდან“ გადმოსული თეთრსახიანი გოგონა რომ არ დავინახო შემთხვევით. კბილების ხეხვისას თვალი გამექცა… მაგრამ იქ მხოლოდ ჩემი სახე ჩანს… დაკრეჭილი, ნახევრად მძინარე და ცოტა არეული…
სიგარეტი გამთავებია… მაღაზიაში ჩავდივარ. ეტყობა ძალიან ადრეა, კაციშვილი არ ჭაჭანებს ქუჩაში. მომწონს რაღაცით ეს სიცარიელე… სუპერმარკეტის შუშის კარი ჭრიალით იღება და გამყიდველ გოგონას აღვიძებს. სახის გამომეტყველებით ვხვდები, მთლად კმაყოფილი არ უნდა იყოს ჩემი ვიზიტით. ალბათ ფიქრობს, ამ დილაუთებია რა ჯანდაბა და დოზანა უნდა, რომ ჩამობოდიალებულა საყიდლებზეო. დიდხანს რომ არ იფიქროს, მაშინვე ვითხოვ 2 კოლოფ „ქემელს“ და თან ალუბლის წვენს ვიღებ მაცივრიდან. სამჯერ გამოიყენა გამომთვლელი. საქმეს ვუადვილებ და ზუსტად ვაძლევ გადასახდელ თანხას. მადლიერი თვალებით მიღიმის. მეც ვუღიმი, მადლობას ვეუბნები და გამოვდივარ.
ლიფტში სიბნელეა, სარკეში ვიხედები… უკვე თამამად. აქაც მხოლოდ მე ვარ.
სახლში შესულს ისევ მახსენდება ერთი საათის წინანდელი „გაიღვიძე, გიო…“ ოთახებში დავბორიალობ. საკუთარი თავი უნდა დავარწმუნო, რომ აქ ჩემს მეტი არავინაა. ადვილად გამომდის.
ცოტა ხანს კომპიუტერთან ვჯდები, ალუბლის წვენს ვსვამ და ჩემს ბლოგზე ვიხედები. სიმშვიდეა… ფეისბუქზე რამდენიმე შეტყობინება მხვდება. სწრაფად ვავლებ თვალს, ვინ სად დამთაგა ან მიპასუხა. მუსიკას ვრთავ ხმამაღლა… არ მინდა, სხვა რამე მესმოდეს.
ტელეფონი რეკავს, ახალი ზარი მაქვს და ვაიგნორებ. ბოლოს ვხვდები, რომ ჩემია. მაღვიძებენ, საქმეებზე ვარ გასასვლელი… მადლობა, მე უკვე მღვიძავს…
ათი წუთი მჭირდება ჩასაცმელად. ერთი ამდენი იმის შესამოწმებლად, რამე ხომ არ მრჩება. სახლიდან გავდივარ და მობილურში ვინიშნავ, რომ კარები ჩავკეტე (სულ მავიწყდება). ლიფტში ისევ ბნელა, სარკეში ისევ მარტო ვარ.
„დილით ეტყობა სიზმარს ვნახულობდი“ – გავიფიქრე.
40 წუთში დანიშნულების ადგილზე ვარ, 5 წუთში ვიღებ ჩემთვის საჭირო ინფორმაციას. საოცრად ბედნიერი ვარ ამ 45 წუთის შემდეგ. ყველაფერი იდეალურადაა. მავიწყდება კიდეც დილის უსიამოვნო ეპიზოდი. რამდენიმე მესიჯს ვაგზავნი, ორგან ვრეკავ. სიცხისგან გასავათებულ ხალხს ჩემი ღიმილი აშკარად არ მოსწონს. მარშუტკაში ქალი მიბღვერს. „რატო, დეიდა, რატო?“ დანანებით ვფიქრობ გულში და ცოტა მაკლია, ამ კითხვაზე სიცილი რომ არ ამივარდეს.
სახლში ვბრუნდები, საღამოსთვის უნდა მოვემზადო. ალბათ დასალევად გავალ მეგობრებთან. საძინებელში შევდივარ და ვგრძნობ, როგორ მექაჩება აულაგებელი ლოგინი თავისკენ. დილით ვერ გამოვიძინე, სწრაფად ვიხდი და მოწყვეტით ვეცემი…
სასიამოვნოდ მგრილა ორპირში…
ალბათ, ასე 3-4 საათი მეძინა… მერე კი საშინელმა კივილმა გამაღვიძა…
- გაიღვიძე, გიო. – კიოდა ელდისა და შიშისგან აცახცახებული დედა მეზობელ კორპუსში და ვენებგადახსნილი შვილისგან უშედეგოდ ელოდა პასუხს.
Tags: გამოღვიძება, გიო, დილა, მაღაზია, სიგარეტი
რეისი #851
გრილა ვაგონში… გარეთ კი ზაფხულის ხვატი გონებაარეულივით დაბოდიალობს და ყველა შემხვედრს ტვინის გახვრეტით ემუქრება.
- მე დაგცხებით!!! – ყვირის ის.
მატარებელი, რომელიც, ბილეთების გამყიდველს თუ დავუჯერებთ, სწრაფი უნდა ყოფილიყო, ეტყობა, ჯერ ძალებს ზოგავს. თუმცა არც მე მეჩქარება განსაკუთრებით. თბილისში ცხელა. ხოდა რაც უფრო გვიან ჩავალ დღეს, მით უკეთესი.
გუშინ ემოციური დღე მქონდასავით.
ძალიან ძველმა მეგობარმა დამირეკა, მომიკითხა… და მერე ძალიან თბილი სიტყვები მომწერა. 
მეც მომნატრებია.
დილით ძლივს ავწიე თავი/ტანი ლოგინიდან. გვიანობამდე ვისხედით მე და სიფო და ოთხმოცს გადაცილებული მოხუცებივით ვიხსენებდით „ახალგაზრდობის ამბებს“.
ნეტა რა ხდება ახლა სახლში, შუქი თუ ჩართეს. ინტერნეტი ხო არ გაითიშა. ცხელა ალბათ უსაშველოდ, 5 დღეა ფანჯრები არ გახსნილა, აბა რა იქნება?!
გუშინ ალუბლის წვენს ვსვამდი ბარში. ალუბლის წვენს!!! ცხოვრებაში პირელად მომინდა და არა გემოსთვის, უბრალოდ ასოციაციებისთვის. მომეწონა… დილა, სიგრილე, ჩემი მუსიკა… და ალუბლის წითელი წვენი :p ტუჩებივით წითელი… მნიამ… :uci: „გოგონა ალუბლის ფერებში… გოგონა ყვავილს რომ ჰგავს…“
მატარებელმა სიჩქარეს მოუმატა, ისე მოძრაობს გეგონება ვაგზალზე შეყვარებული მატარებელი ელოდებოდეს 
I don’t want to see them kissing… :no:
2 სკამიან ადგილას მარტო ვზივარ. ემ აი ლაქი? მახსენდება, თბილისიდან რომ მოვდიოდი. ზურა და ნინო გამოვიდნენ ჩემთან ვაგონში მოსანახულებლად :პ ისინი მეოცეში ისხდნენ, მე – მეთვრამეტეში. ზურამ შეხედა ჩემს გვერდით ცარიელ სკამს და დაუფიქრებლად თქვა: „რა კარგია გვერდით რო არავინ გიზის, თავისუფლად იქნებიო“. ნინო აღშფოთდა ))) (გვერდიგვერდ ისხდნენ მეოცეში).
ახლა თავზე ვიღაც მადგას, მარკეტინგულ გამოკითხვას ატარებს და დამბზუის. ხანდახან ლეპტოპისკენ აპარებს თვალს და ნერვები მეშლება. გავწევ თუ ასე გააგრძელა.
ლანჩხუთში გავიარეთ, 1 წუთით რამდენიმე ვაი-ფაი დაიჭირა ჩემმა ლეპტოპმა. მხოლოდ 1 წუთით.
მეორე ამ ტიპის მატარებელმა ჩაგვიარა. მგონი იქ საერთოდ 1 ვაგონია. ლოკომოტივიანად 2.
„აუ, გაიტანეთ ეს ბიჭი ვინმემ“ – წუხს ჩემს უკან მგზავრი, რომელიც თვალცრემლიანი უყურებს სამოციანი წლების რუსულ საბჭოთა მელოდრამას.“
სიგარეტი მინდა… brb. Afk 5 min.
არაო, მხოლოდ გაჩერებებზეო… სამტრედიას ველოდებით :mo:
გრრრ… ჰა თქვენ ერთი მინუსი კიდევ. კურილკა უნდა ჰქონდეს მატარებელს აუცილებლად.
თურმე უნდა ჩავიდე თან მოწევისას. ჰმ ჰმ… ჩემი ლეპტოპი ვის დავუტოვო მერე? აი რა მინუსი აქვს, გვერდით რო არავინ გიზის.
სიგარეტი მინდააააააააა!!! გააჩერეთ…
ახლა უკვე შინაგანად მცხელა ამის გამო. მერე რა, რომ ვაგონში გრილა…
ბზ ბზზზზ ბზზზზ… ის ტიპი ისევ აგძელებს ხალხის გამოკითხვას. ზამთარში შემორჩენილი ბუზივით (ერთი როა და დიდ ხმაზე რო ბზუის) მაღიზიანებს. თვალწინ უზარმაზარი ბუზების საკლავი დამიდგა…
მელოდრამა მთავრდება მატარებლის ტელევიზორში, ხალხი ტირის. :მო:
უსიგარეტობა იწვევს დეპრესიას.
ბოლო ერთი ვორდის გვერდია ვწუწუნებ. წერა უნდა შევწყვიტო, სამტრედიამდე.
Omg! არსებობ!
რა კაია.. ამოვისუნთქე სამტრედიაში.
ჩემს წინ ვიღაც ახალგაზრდა გოგო ზის და ნაცნობივით მიღიმის. რომელი ხარ? ვერ გიცანი…
სულ 5 წუთით ვიყავი ჩასული მატარებლიდან და ისე ცხელა გარეთ, სანამ მეორედ სიგარეტი არ მომინდება, ფეხს არ ჩავდგამ! ვოტ.
ზაფხულის ხვატი ისევ დაბოდიალობს და ხალხს ყურში ჩაჰკივის:
- მე დაგცხებით!
ვაგონების სასაფლაოს ჩავუარეთ… sad… ერთ დროს ეს ვაგონებიც ამ ლიანდაგზე იდგნენ და მხიარულად მიჩუქჩუქობდნენ ალბათ… ახლა კი დაჟანგებულნი და საფარშემოცლილნი დგანან საწყლად. „ყველაფერს ეშინია დროის, დროს ეშინია (მხოლოდ) პირამიდების“. ამ ჟანგიან ვაგონებს კიდევ არაფერი აქვთ საერთო პირამიდებთან. We all gonna die… omg!
ვიღაც მენატრება…
თბილისში რო ჩავალ, დიეტაზე დავჯდები, გადაწყვეტილია. 10 კილო უნდა დავიკლო კაკ მინიმუმ. დასაწყისისთვის.
ვიღაცას ეტყობა ზღვიდან რაკუშკები მოაქვს… ჩანთიდან გამოღწეული გახრწნილი რაკუშკის სუნმა ჩაიქროლა…
ჩემს უკან გოგონა ზის და მთელი გზა სარკეში იყურება. „ყველაზე დიდი ეგოისტები ალბათ სარკის წინ მასტურბირებენ“ – უეცრად მომდის აზრად.
ეკრანებზე „ფლეილისტი“ გამოჩნდა. სათაურით: „ლიდერი სავეტსკავა კინოპრაკატა“. დაგვიფარე ყოვლადძლიერო…
ვიღაცამ (სამოთხეში მოხვდება ის!) დისკი გამოცვალა დივიდი პლეერში. ძველი ქართული კინოები… არა, „ხარება და გოგია“ არ ჩაურთავთ. თეთრი ბაირაღების ჯერია ეტყობა დღეს… ისევ აქვითინდა მატარებელი…
ჩამძინებია ლეპტოპით ხელში, გორში ჩავსულვართ უკვე, გაჩერდა თუ არა გამეღვიძა, საოცრად სწრაფად ავუღე ალღო, რა ხდებოდა ირგვლივ, სიგარეტს დავსტაცე ხელი და ვაგონიდან ჩავხტი. ის გოგო ისევ მიღიმის, ისიც სიგარეტს ეწევა, მაინც ვერ ვცნობ.
ამოვბრუნდი, მატარებელი დაიძრა. ფეისბუქზე შევდივარ და ჰოი საოცრებავ, გვერდით რიგში მჯდომი 60-70 წლის ბებო რუსულად მეკითხება:
- простите, вы на феисбуке да? а тут ваи-фаи есть?
- не, я через мобильни телефон.
- аа, а скорость нормальни?
- не очень, но лучше чем нечего.
- да у билаина тоже даиал-ап.
გაოგნებული ვაგრძელებ წერას. ოთოს ვეჩეტავები ყოფიერების სიმარტივეზე და დაინტერესებულ ფრენდებს ვუხსნი ფეისბუქზე, რამდენად კარგი სიტუაციაა დღის მატარებელში.
ლეპტოპი ჯდება… უკვე დროც არის.
ცოტა კიდევ მეძინა… მცხეთაში ვართ. დიდუბეში ჩამსვლელები გაემზადეთო, გვაფრთხილებს გამცილებელი. მე ვაგზალზე ჩავდივარ. არ ვჩქარობ.
ალბათ ბოლო პოსტი მატარებლიდან დღეისთვის. ცოტა ხანში ბაქანზე ჩავდგამ ფეხს და გათანგული ზაფხულის ხვატი ყელში წამიჭერს ოფლიან ხელებს… მერე სახეში შემომასუნთქვას უსაშველოდ ცხელ ჰაერს და ბოლო ხმაზე დამიღრიალებს:
- მე დაგცხები!
Tags: batumi, bon voyage, cold, hot, Kobuleti, tbilisi, train, ბათუმი, თბილისი, მატარებელი, მახინჯაური. სიგრილე, მგზავრობა, სიცხე, ქობულეთი
პალატა #7
2.07.2010
- ექიმო, ვკვდები?!
- რა სისუელელეა.
- აქ ყველა სულელები ვართ, რამე ჭკვიანურს ნუ ელით ჩვენგან. და მაინც, მიპასუხეთ კითხვაზე, თუ შეიძლება.
- ჯერ არა.
- მალე?
- არც ისე, მოასწრებთ კიდე რამდენიმე ექიმისთვის ნერვების მოწამვლას.
- თქენ გწამლავთ?
- ცდილობთ, მაგრამ ამაოდ. შრატს ვიკეთებ ყოველ დილით პროფილაქტიკისთვის.
- მომწონს თქვენი წინდახედულობა.
- რას იზამთ, რთული პროფესია გვაქვს.
- ექიმო, რამდენი წლის ხართ?
- თქვენთვის ზედმეტად ახალგაზრდა ვარ მისტერ.
- არც მე ვარ მოხუცი, უბრალოდ ნაადრევად დავბერდი.
- ყოჩაღ თქვენ. ზოგი დაბერებას ვერ ასწრებს.
- თქვენ ბენჯამინ ბატონი არ გინახავთ.
- ბატონი ვინ?
- ბატონი გვარია ექიმო. ბენჯამინ ბატონი… რომელიც მოხუცი დაიბადა და ნელნელა ახალგაზრდავდებოდა.
- ალბათ თქვენც გაახალგაზრდავდებით.
- არა, მე ვეღარ…
- არ ღირს მაგაზე დარდი.
- დარდი და სინანული სხვადასხვა რამეა, მე უფრო სინანული მჭირს. გამოუყენებელი შანსების სინანული.
- შანსი არასდროსაა 100%-იანი. ვინ იცის, რომ გეცადათ გამოყენება, რა შედეგს მიიღებდით.
- მაოცებთ, ექიმო… ფილოსოფოსივით ლაპარაკობთ.
- თქვენს ნალაპარაკევს ვიწერ ხოლმე ფურცელზე, პალატიდან რომ გავდივარ.
- არ ღირს მაგაზე მელნის და ფურცლის ხარჯვა.
- რა თავმდაბალი ხართ ხანდახან.
- კი, იშვიათად… ქედმაღლობის შემოტევა როცა არ მჭირს. არადა ჩემი ბრალი სულ არ არის, ამათგან გადამედება ხოლმე.
- ხარი ხართან დააბიო, ხომ გაგიგიათ?
- ეგ ბექჰემმა რომ თქვა, ისაა?
- არა, იმან თქვა „იგი წავა და სხვა მოვა“-ო.
- ნაკითხი ბრძანდებით…
- თავაზიანი კომპლიმენტია საგიჟეთში გამომწყვდეული ადამიანისგან.
- ჩვენ, გიჟები, ყოველთვის თავაზიანები ვართ, უბრალოდ ხანდახან, უცნაურად გამოვხატავთ ჩვენს პატივისცემას კონკრეტული პერსონების მიმართ.
- თქვენ მგონი გიჟი არ ხართ, მისტერ.
- მაოცებს თქვენი პროფესიონალიზმი, ექიმო.
- დამცინით?
- არა, რას ბრძანებთ, სრული სერიოზულობით ვამბობ, რამდენადაც ეს ჩემს მდგომარეობაში მყოფი კაცისთვის არის შესაძლებელი.
- ხო, თქვენ ფსიქიკური არამდგრადობა დაგიდგინდათ, როგორც ვიცი.
- ნამდვილად. უბრალოდ მომბეზრდა მდგრადობა და სტაბილურობა.
- სტაბილურობა სასიამოვნო დაცულობის შეგრძნებას იწვევს, არ მგონია, მოსაბეზრებელი იყოს.
- გასათხოვარი ქალის სიტყვებია. გამოვიცანი?
- როგორც ყოველთვის, მართალი ხართ.
- ხოდა, ჩემი რჩევა იქნება, ნუ მოძებნით „ქმარში“ ამ სტაბილურობას. გიყვარდეთ… მიეცით ნება შეგიყვარონ… იცხოვრეთ ერთად… იყავით ბედნიერი…
- „იცხოვრეთ ერთად“? მგონი ახალი სიმპტომები გაგიჩნდათ – პრობლემა რეალობის აღქმასთან. ხომ არ გავიწყდებათ, რომ საქართველოში ვართ?
- ოჰ… მემგონი თქვენ ჩემზე დიდი ხანია აქ ხართ… ცხოვრება ნელა, მაგრამ მაინც იცვლება. ცოტა უნდა მოწყდეთ სამუშაოს.
- არ გამოდის, ხომ ვამბობ, რთული პროფესია მაქვსთქო.
- ნანობთ?
- ჯერ არა.
- არჩევანი და საშუალება რომ გქონოდათ, რას გააკეთებდით ამის მაგივრად.
- ალბათ საკუთარ კაფეს გავხსნიდი, პატარა მყუდრო საჩაიეს.
- მაგას არ ჭირდება ფინანსები, ფეისბუქზე შეგიძლიათ, რესტორანი გააკეთოთ.
- მაქვს.
- ხახვი გამომიგზავნეთ მაშინ, თუ ზედმეტი გექნებათ.
- წიწაკაში ვცვლი მხოლოდ.
- სამართლიანი ბარტერია, თანახმა ვარ.
- სამართლიანობა ფრიად სუბიექტური რამაა.
- სუბიექტურობა ნიჭია, იყო რაღაცის მიმართ ობიექტური, ნიშნავს, არ გაინტერესებდეს ეს რაღაც. ინტერესი ავტომატურად ბადებს გრძნობას, დადებითს ან უარყოფითს. რაც უკვე სუბიექტურს გვხდის.
- ექიმის ვალია იყოს ობიექტური.
- ცდებით, ექიმის ვალია, იყოს მართალი საკუთარ თავთან და კანონთან.
- ხანდახან ამ ორს შორის არჩევანის გაკეთება ჭირს.
- ყოველთვის აირჩიეთ საკუთარი თავი. უკიდურეს შემთხვევაში ციხიდან გამოსვლის შემდეგ სინდისის ქენჯნა არ შეგაწუხებთ. ეს ყველაზე დიდი სასჯელია.
- არც ციხის იდეაა მომხიბვლელი.
- ადამიანს ყოველი ფეხის ნაბიჯზე უწევს არჩევნის კეთება. ამიტომ წინასწარ უნდა შეემზადოთ.
- შემზადებას არ აქვს აზრი. გამოუცდელი რამ სრულად ვერასდროს დაემთხვევა წარმოდგენილს.
- შოკის დონე შედარებით დაბალი იქნება სამაგიეროდ.
- ხანდხან ეგ დონეც საკმარისია ამ შენობაში მოსახვედრად.
- ხედავთ?! ყველა გზა რომში მიდის.
- რომამდე ცოტა გვაკლია, ჯერ თავისუფლების მოედანი უნდა ჩამოყალიბდეს პატარა ქალაქ-სახელმწიფოდ და პაპი დავსვათ იქ.
- პაპის პრობლემა არ იქნება მგონი. მარტო ორს მე პირადად ვიცნობ, მესამე და მერვე პალატებში არიან.
- ცდებით, მესამე პალატაში კარდინალია და ელოდება როდის მოკვდება მერვე პალატის პაციენტი.
ექთანმა გოგონამ შემოირბინა. ექიმს ყურში რაღაც ჩასჩურჩულა და გავიდა.
- ძალიან ვწუხვარ, მაგრამ უნდა დაგტოვოთ. ოცდამესამეში ერთი მსახიობის თეატრს უნდა დავესწრო, შეპირებული ვარ.
- რას დგამს?
- ჰამლეტს.
- ხოხ… და ვის როლს თამაშობს თვითონ?
- ოფელიას.
- მაშინ ბოლო სცენა განსაკუთრებით ბუნებრივად გამოუვა. კარგით, აღარ დაგაყოვნებთ, სასიამოვნო იყო თქვენთან საუბარი ექიმო.
- ჩემთვისაც. ისე გაგვიმართლა, რომ სტომატოლოგი არ ვარ, თორე ალბათ პირგაღებულს დიალოგში ჩაბმა გაგიჭირდებოდათ. – ეს თქვა, პაციენტს გაუღიმა და პალატის თეთრ, მასიურ კარებში გაუჩინარდა.
Tags: #7, დიალოგი, ექიმი, პალატა, პაციენტი, საგიჟეთი, სტომატოლოგი, ფილოსოფია
ფსიქო
მთელი ცხოვრება ვიღაცის ფსიქოლოგი ვარ. ნებით თუ უნებლიედ. მას შემდეგ რაც პირველი საიდუმლო გამიმხილეს… მაშინ ვიგრძენი ის, რაც ალბათ ნარკოტიკად მექცა. სურვილი იმისა, რომ მოაშორო ადამიანს სულის ნაოჭებში ჩამჯდარი ჭუჭყი. და მე გავხდი ამ სურვილზე დამოკიდებული. შევჯექი… დავდიოდი ჩემს ირგვლივ შემოკრებილ ხალხის რიგებში და უბრალო მოსმენის ნიჭით აღჭურვილი ვწმენდი მათ გულებს, თბილი თითებით – მათ თვალებზე ჩამომდინარ ცრემლს. არასდროს ვიძლეოდი რჩევებს, არასდროს ვლაპარაკობდი მორალზე… ვთამაშობდი იქ, სადაც ჩემად ყოფნა არ ჭრიდა… ვიყავი მეფეც და მათხოვარიც, მორწუმენც და ათეისტიც… იმის მიხედვით, ვინ ჭირდებოდა ჩემს მოსაუბრეს…
და ერთხელაც მომინდა, მე თვითონ ვყოფილიყავი “მოსმენილი”. უბრალოდ ავდექი და… მივედი საკუთარ თავთან. ის მშვიდად იჯდა რბილ სავარძელში, კაკლის ხისგან შეკრული ძველებური მაგიდის მიღმა. თითქოს მელოდა. რომ დამინახა, თავი ასწია, გაიღიმა. ოდნავ წამოიწია, ხელით მანიშნა დავმჯდარიყავი. საშინლად არაკომფორტული ხის სკამი იყო, ერთი ფეხი ერყოდა და მუდვივი კონცენტრაციის პირობებში გიწევდა ჯდომა. რასლაბსა… უპალ…
- როგორ ვართ? – “ექიმური” ტონით მკითხა.
- კარგად, არაგვიშავს – მრავლობითშივე გავაგრძელე.
- გაწუხებს რამე?
- არ ვიცი. ალბათ… ან იქნებ არც…
- აი, მე მაგალითად, მაწუხებს. – თქვა და წყალი დალია.
- რა გწუხებთ?
- რა აღარ?! შიში მაქვს…
- ??
- სარკეში ვერ ვიხედები.
- მმ… რისი გეშინიათ, რომ არ გამოჩნდებით?
- არა, იმის, რომ იმას ვერ დავინახავ, ვისაც ველოდები.
- ვის ელოდებით?
- წარმატებულ ადამიანს.
- თქვენი აზრით, ვინ შეიძლება დაინახოთ სარკეში?
- უსაქმური კაცი, არაფრის კეთებას გადაყოლილი. კარგად ნაკვები პერსონა, ცივი და არაფრისმთქმელი თვალებით. თავისთავზე შეყვარებული ჭია, რომელიც სხვისი ემოციებით იკვებება.
- ჰმ… ვიღაცას მაგონებს. – თვალებს ვატრიალებ.
- რა თქმა უნდა. საკუთარ თავს. მე სარკეში შენი დანახვის მეშინია.
- ასე ცუდად გამოვიყურები? – ვცდილობ იუმორში გადავიტანო მისი აგრესია და იქვე მენანება ჩემი 50 დოლარი, რომელიც ამ სეანსში გადავიხადე წინასწარ.
- ცუდად? სულაც არა, პირიქით, ისეთი მიმზვიდელია, მეშინია სურვილი არ გამიჩნდეს, რომ დაგემგვანო.
- თუ მოგწონს, რატომღა გეშინია? – ჩავეძიე და ცოტა კმაყოფილებამაც მომიცვა. “ვიღაცას მაინც მოვწონვარ” – გავიფიქრე.
- არ მინდა ყველა და ყველაფერი დავკარგო. ხალხი ამას სხვანაირად მიიღებს. ისინი ხომ ყოველდღე მხედავენ და აღმიქვამენ ისე, როგორც წარმატებულსა და პროფესიონალს. ვერ გავუცრუებ იმედებს.
- ხალხისთვის ცხოვრობთ?
- ყველასთვის არა.
- თქვენთვის თუ ცხოვრობს ვინმე?
- კი და ალბათ ეს მაიძულებს, იგივეთი ვუპასუხო.
- საინტერესოა.
- სულაც არა. მოსაბეზრებელია საკუთარ თავთან ბრძოლა, სხვებისთვის… რაც არ უნდა ახლობლები იყვნენ ისინი.
- გამოსავალს ხედავ? – სიგარეტს ვუკიდებ.
- კი. ადგილი გამიცვალე.
- “უფლისწული და მათხოვარი”? – მეღიმება.
- დაახლოებით. აბა რას იტყვი?- ანთებული და მუდარის თვალებით შემომხედა.
და უცებ მივხვდი, როგორ ჭირდებოდა ამ კაცს თავისუფლება, ყველასგან და ყველაფრისგან. ცოტა ხნით მაინც.
- ძვირი დაგიჯდება. – მინდა ჩემი ორმოცდაათი დოლარი მაინც ამოვიღო უკან.
- შეგიძლია სამეფო ბეჭდით კაკალიც ამტვრიო.
- ალერგია მაქვს კაკალზე. – სიგარეტის კვამლს რგოლებად ვუშვებ. – მაგრამ შეიძლება ვცადოთ.
- დარწმუნებული ხარ? – თავი დავუქნიე.
სახე გაუნათდა. ეტყობოდა, არ ეგონა, ასე ადვილად თუ დავთანხმდებოდი. სავარძლიდან წამოდგა. ახლოს მოვიდა, შემათვალიერა, კმაყოფილმა ჩაიცინა. მადლობთო. ხელი მაგრად ჩამომართვა და ოთახიდან გავიდა. ერთ წუთში უკან შემობრუნდა, მოზრდილი კონვერტი მომაჩეჩა და ისე გაუჩინარდა კარებში, კითხვაც ვერ მოვასწარი, შიგნით რა დევს-თქო.
კონვერტი გავხსენი… შიგნით ორი ცალი ორმოცდაათდოლარიანი, 1 ლისტი ალერფასტი და ქაღალდის ნაგლეჯი იდო. წარწერით. “თუ მაინცდამაინც კაკალი მოგინდათ, ალერგია ნუ შეგაშინებთ”.
