მივლინება
პოხუისტური გათენდა დილა…
ნახმარ ფერებით მორთულა ზეცა,
სიცივემ მტკიცა სახეში სილა,
მტკიცე ხელებით ჩემს დაჭმუჭნილ საყელოს ეცა.
ჩამოვიბერტყავ ძველი პალტოდან
წარმოსახვით მტვერს,
და გამოწვევის ნიშნად ვუღიმი
ზამთრის სუსხს…
ჩემს მტერს…
უკვე ახლოა მარშუტკის კარი,
დაძლეულია ნიშა პირველი.
და ათასნაირ ხალხს შორის მჯდარი
ვეძლევი ღრმა ძილს…
სულაც არ არის ეს საკვირველი…
ორმოცი წუთი...
ოცი… ათი… ხუთი…
მივედი…
ავედი…
ბლიად…
არ დარჩენიათ კარი ღიად…
არადა არ მაქვს გასაღები…
გავოგნდი ფრიად…
ვურეკავ ზვიადს…
მერე ვურეკავ კარენს,
ალბათ მოვა და გამიღებს კარებს…
ზრია…
თავიდან არც ის არ პასუხობს მობილზე ზარებს…
ბოლოს აიღო
და დამისტრელა მიცკევიჩზე…
მაკლაუდების
(კიბის და დოდკას)
ძველ ბინასთან…
(ამის წინასთან)
ასე თუ ისე…
ზუსტად ერთი საათის მერე…
ჩვენი მანქანის საქარე მინას
მცხეთის ნიავი ეტმასნებოდა…
ვიარეთ ბევრი, მერე კიდევ… კიდევ ვიარეთ
და როგორც იქნა, ჩავაღწიეთ დანიშნულ ადგილს…
ბრაგვან ხოროგოულში სიმონ…
– სადაა საპასპორტო, დეიდა?
– ცოტას რო ივლი, მერე მარცხნივ შოუხვევ და იქინე…
– მადლობა…
ორი საათი ტელეფონზე პრავების კაჩავი იმის შესახებ, რომ არ დამხვდნენ მუშები, ვისაც უნდა დაეხვრიტა კედლები და ერთი საათი მუშაობა…
მერე ისევ გზა გზა გზა გზა გზა გზა… და თავის იმით დამშვიდება, რომ კიდე კარგი უფრო შორს არ გამიშვეს ამჯერად 
მადლობა ლევანის, სახლამდინ მომიყვანა…
ამოვედი და დამხვდა მარუსა სახლში, რო შემოვედი ჯერ სულიერად გავთბი, მერე ფიზიკურად… :ლობიუ:
ხუტ–ხუტ
ჰოუმ სვით ჰოუმე… სვით ბეიბი გირლ…
მოკლედ, ახლა ვზივარ იქ სადაც მეფეებიც ნოუთბუქით დადიან (თუ ვაიარლესი აქვთ) და ვამთავრებ ამ ნაუცბათევ პოსტს :იეს:
muhahahahs
vaime bolo fraza rom wavikitxe mashin mokvda chemi seriozuli gamometyveleba
:*
so sweet ….
მეც ლობიო ბუსა
ამოზელილი :user:
მწვანილით და კაი შეკაზმული :იფიფ:
ამ პოსტს ხოროგოული რატო აქვს ტაგიიი?
)))))
მე მაქვს აკვიატებული ეგ სიტყვა
ხრგაულ’იიიი ესე ვამბობ ხოლმე
ხარაგაულში ვიყავი მივლინებაში გიო
:yes:
დაგამატეეეეეეეეეეეეე!!
ახალი პოსტი დაიდოოს!!!